![\"\"](\"https:\/\/opendevelopmentcambodia.net\/wp-content\/uploads\/2026\/03\/1-1.jpg\")
<\/a><\/p>នៅពេលចាប់ផ្តើមសិក្ខាសាលា ក្រុមការងារអូឌីស៊ីបានណែនាំអំពីគោលបំណង និងរបៀបវារៈសំខាន់ៗនៃកម្មវិធី ហើយលើកទឹកចិត្តឱ្យសិស្សានុសិស្សចូលរួមយ៉ាងសកម្មពេញមួយថ្ងៃ។ ជំនួសឱ្យការពឹងផ្អែកលើបទបង្ហាញ សិក្ខាសាលានេះបានរៀបចំឡើងជាបទពិសោធន៍សិក្សាដែលមានការចូលរួម ដោយសិស្សានុសិស្សត្រូវចូលរួមគិត ពិភាក្សា សង្កេត និងធ្វើបទបង្ហាញ។ តាមរយៈការធ្វើតេស្តសាកល្បង ការបំផុសគំនិត ការពិភាក្សាបើកទូលាយ ការឆ្លុះបញ្ចាំង និងការធ្វើការងារជាក្រុម សិស្សានុសិស្សត្រូវបានលើកទឹកចិត្តឱ្យពង្រឹងការយល់ដឹងរបស់ពួកគេអំពីទិន្នន័យបើកទូលាយម្តងមួយជំហានៗ។<\/p>
ជាការចាប់ផ្តើម ក្រុមការងារបានសួរសំណួរសាមញ្ញមួយ ប៉ុន្តែសំខាន់៖ តើទិន្នន័យជាអ្វី? សិស្សានុសិស្សត្រូវបានអញ្ជើញឱ្យចែករំលែកពាក្យ និងគំនិតដែលនឹកឃើញនៅពេលពួកគេឮពាក្យនេះ។ ចម្លើយរបស់ពួកគេបានបំពេញផ្ទាំងក្រដាសយ៉ាងឆាប់រហ័សជាមួយនឹងឧទាហរណ៍ដូចជា លេខ ភាគរយ ទីកន្លែង រង្វាស់ មុខរបរ និងព័ត៌មានអំពីមនុស្ស សត្វ និងសម្ភារៈ។ ដោយប្រើឧទាហរណ៍របស់សិស្សផ្ទាល់ ក្រុមការងារបានពន្យល់ថា ទិន្នន័យអាចត្រូវបានយល់ថាជាព័ត៌មាន ឬការពិតណាមួយដែលអាចប្រមូល និងប្រើប្រាស់ដើម្បីរៀនអ្វីមួយ។<\/p> បន្ទាប់មក ការពិភាក្សាបានផ្លាស់ប្តូរពីនិយមន័យរបស់ទិន្នន័យទៅជាឧទាហរណ៍ប្រចាំថ្ងៃដែលសិស្សអាចយល់បានយ៉ាងងាយស្រួល។ សិស្សត្រូវកំណត់អត្តសញ្ញាណទិន្នន័យដែលមានស្រាប់នៅក្នុងបរិស្ថានជុំវិញខ្លួន ឧទាហរណ៍ដូចជាដើមឈើ អគារសាលារៀន គ្រូបង្រៀន មន្ទីរពេទ្យ និងសាលាឃុំ។ ឧទាហរណ៍ទាំងនេះបានជួយឱ្យសិស្សមើលឃើញថា ទិន្នន័យមិនត្រឹមតែមាននៅក្នុងកុំព្យូទ័រ ឬស្ថិតិប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែទិន្នន័យមាននៅជុំវិញខ្លួនក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ ដើម្បីធ្វើឱ្យគំនិតនេះកាន់តែជាក់ស្តែង ក្រុមការងារបានប្រើកំប៉ុងកូកាកូឡាមួយជាឧទាហរណ៍ ដើម្បីបង្ហាញពីរបៀបដែលស្លាកផលិតផលក៏មានទិន្នន័យផងដែរ ដូចជាកម្រិតជាតិស្ករ និងគ្រឿងផ្សំដែលមនុស្សអាចប្រើព័ត៌មានទាំងនេះដើម្បីធ្វើការសម្រេចចិត្ត។<\/p> បន្ទាប់ពីកសាងការយល់ដឹងជាមូលដ្ឋាន ក្រុមការងារអូឌីស៊ីបានណែនាំដោយសង្ខេបអំពីគោលគំនិតនៃទិន្នន័យបើកទូលាយ និងពន្យល់ពីមូលហេតុដែលព័ត៌មានមានសារៈសំខាន់សម្រាប់សហគមន៍។ ការសន្ទនានេះផ្តោតលើ ថាតើការដឹងពីកន្លែងផ្តល់សេវាកម្ម ធនធានត្រូវបានចែកចាយ ឬអ្វីដែលមាននៅក្នុងសហគមន៍អាចជួយមនុស្សធ្វើការសម្រេចចិត្តបានកាន់តែប្រសើរ និងទទួលបានអ្វីដែលពួកគេត្រូវការកាន់តែងាយស្រួល។<\/p> បន្ទាប់មកទៀត សិក្ខាសាលាបានផ្លាស់ប្តូរទៅជាសកម្មភាពជាក់ស្តែង ដោយនាំយកគំនិតនេះមកជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ សិស្សានុសិស្សបែងចែកជាប្រាំបីក្រុម ហើយបានចាត់តាំងឱ្យប្រមូលទិន្នន័យប្រភេទផ្សេងៗគ្នានៅជុំវិញសាលារៀន។ ក្រុមនីមួយៗបានធ្វើការលើប្រធានបទជាក់លាក់មួយ រួមមានដើមឈើ អគារសិក្សា បណ្ណាល័យ ចម្ការបន្លែ បង្គន់ ម៉ូតូ និងសំណល់នៅជុំវិញបរិវេណសាលា។ មុនពេលចេញទៅប្រមូលព័ត៌មាន អ្នកសម្របសម្រួលបានលើកទឹកចិត្តសិស្ស មិនត្រឹមតែឱ្យរាប់អ្វីដែលពួកគេបានឃើញប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងឱ្យសង្កេតមើលព័ត៌មានលម្អិតផងដែរ។ ឧទាហរណ៍ ក្រុមដែលធ្វើការលើប្រធានបទដើមឈើត្រូវបានស្នើសុំឱ្យកំណត់អត្តសញ្ញាណប្រភេទផ្សេងៗគ្នា កត់សម្គាល់ស្ថានភាពរបស់វា និងពិពណ៌នាអំពីអត្ថប្រយោជន៍ដែលវាផ្តល់ឱ្យ។<\/p> សកម្មភាពនេះបានប្រែក្លាយទីធ្លាសាលារៀនទៅជាកន្លែងសិក្សាសកម្មយ៉ាងឆាប់រហ័ស ដោយក្រុមនីមួយៗពិភាក្សាអំពីរបៀបកត់ត្រាការរកឃើញរបស់ពួកគេ និងសម្រេចចិត្តថាតើព័ត៌មានលម្អិតអ្វីខ្លះដែលសំខាន់។ នៅពេលដែលសិស្សត្រឡប់មកវិញ ក្រុមនីមួយៗបានបង្ហាញការរកឃើញរបស់ខ្លួនដោយប្រើទម្រង់ផ្សេងៗគ្នា។ ក្រុមខ្លះបានរៀបចំព័ត៌មានរបស់ពួកគេទៅជាតារាង ខណៈពេលដែលក្រុមផ្សេងទៀតបានប្រើកំណត់ចំណាំពិពណ៌នា ចំណុចសំខាន់ៗ និងភាគរយ។ ក្រុមជាច្រើនបានបន្តទៅមុខទៀតដោយបំបែកទិន្នន័យរបស់ពួកគេទៅជាប្រភេទ ដែលបង្ហាញពីការយល់ដឹងថ្មីៗអំពីរបៀបដែលព័ត៌មានអាចត្រូវបានរៀបចំជារចនាសម្ព័ន្ធ និងបកស្រាយ។<\/p><\/a><\/p><\/a><\/p><\/a><\/p><\/a><\/p>