តើអំពើហិង្សាទាក់ទងនឹងយេនឌ័រសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យា (TFGBV) ជាអ្វី?
រូបភាព៖ អង្គការទិន្នន័យអំពីការអភិវឌ្ឍ (អូឌីស៊ី) ក្រោមអាជ្ញាបណ្ណ CC BY-SA 4.0
អំពើហិង្សាទាក់ទងនឹងយេនឌ័រសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យា (TFGBV) គឺជាការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ឌីជីថល ឬប្រព័ន្ធអនឡាញ ដើម្បីប្រព្រឹត្តអំពើហិង្សាលើបុគ្គលណាម្នាក់ ដោយសារតែយេនឌ័ររបស់ពួកគេ។ ឧបករណ៍ឌីជីថល ឬប្រព័ន្ធអនឡាញទាំងនេះ អាចត្រូវបានគេយកមកប្រើប្រាស់ដើម្បីប្រព្រឹត្ត ជួយសម្រួលដល់ការប្រព្រឹត្ត ឬធ្វើឱ្យសកម្មភាពហិង្សាកាន់តែមានភាពធ្ងន់ធ្ងរឡើង។ TFGBV មានវិសាលភាពទូលំទូលាយជាងអំពើហិង្សាទាក់ទងនឹងយេនឌ័រតាមរយៈប្រព័ន្ធអនឡាញ ដែលច្រើនតែកំណត់ត្រឹមតែសកម្មភាពហិង្សានៅលើអ៊ីនធឺណិតប៉ុណ្ណោះ។ ជាក់ស្តែង TFGBV ក៏គ្របដណ្តប់ទៅលើអំពើហិង្សាដែលពឹងផ្អែកលើបច្ចេកវិទ្យាផ្សេងៗទៀត ដូចជាការតាមដានទីតាំងដោយប្រើប្រព័ន្ធកំណត់ទីតាំងសកល (GPS) ឬការគ្រប់គ្រងហិរញ្ញវត្ថុឌីជីថល។ TFGBV នៅតែជាផ្នែកមួយនៃអំពើហិង្សាទាក់ទងនឹងយេនឌ័រដដែល គ្រាន់តែមានលក្ខណៈពិសេសត្រង់ថា បច្ចេកវិទ្យាត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាមធ្យោបាយសម្រាប់ប្រព្រឹត្ត ឬសម្របសម្រួលអំពើហិង្សា។ TFGBV មានទំនាក់ទំនងជាបន្តបន្ទាប់ជាមួយអំពើហិង្សាក្រៅវេទិកាឌីជីថល ដោយអំពើហិង្សាអាចផ្តើមចេញពីការគំរាមកំហែងលើវេទិកាឌីជីថល ហើយបន្តកើនឡើងរហូតដល់ការបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់រាងកាយផ្ទាល់។ អំពើហិង្សាតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ និងអំពើហិង្សាក្រៅប្រព័ន្ធអនឡាញ មានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធ។ អំពើហិង្សាដែលចាប់ផ្តើមនៅលើប្រព័ន្ធអនឡាញ អាចរាលដាលទៅកាន់ជីវិតពិត ឬផ្ទុយមកវិញ ដែលបង្កើតបានជាកត្តាដ៏គ្រោះថ្នាក់នៃការរំលោភបំពាន ខណៈដែលប្រព័ន្ធយន្តការបច្ចុប្បន្ននៅកំពុងអភិវឌ្ឍសមត្ថភាពដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហានេះនៅឡើយ។
ទម្រង់សំខាន់ៗនៃអំពើហិង្សាទាក់ទងនឹងយេនឌ័រសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យា (ដែលរួមមានទម្រង់ផ្សេងៗទៀត) មានដូចជា៖
- ការលួចតាមដានតាមអនឡាញ៖ គឺជាការតាមដាន ឃ្លាំមើល ទាក់ទង ឬតាមរកបុគ្គលណាម្នាក់ជាបន្តបន្ទាប់តាមរយៈមធ្យោបាយបច្ចេកវិទ្យា ដោយពួកគេមិនចង់បាន និងក្នុងលក្ខណៈគំរាមកំហែង។ ការលួចតាមដានតាមអនឡាញ អាចកើតឡើងទាំងនៅលើប្រព័ន្ធអនឡាញ ក្រៅប្រព័ន្ធអនឡាញ ឬទាំងពីររួមបញ្ចូលគ្នា។
- ការប្រមាថមាក់ងាយតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ៖ គឺជាការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាឌីជីថលដោយចេតនាម្តងហើយម្តងទៀត ដើម្បីយាយី បន្ទាបបន្ថោក បំភិតបំភ័យ ឬធ្វើបាបអ្នកដទៃ ដែលទង្វើនេះជាញឹកញាប់តែងតែធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ភាពជឿជាក់លើខ្លួនឯង និងសុខុមាលភាពរបស់ពួកគេ។
- ការលួចផ្សាយព័ត៌មានអ្នកដទៃ៖ គឺជាការបង្ហោះ ឬចែករំលែកព័ត៌មានផ្ទាល់ខ្លួន និងព័ត៌មានរសើបរបស់បុគ្គលណាម្នាក់ ដោយគ្មានការយល់ព្រមពីពួកគេ ដូចជា អាសយដ្ឋាន លេខទូរសព្ទ សារអេឡិចត្រូនិក ឬព័ត៌មានគ្រួសារ ក្នុងគោលបំណងលាតត្រដាង បំភិតបំភ័យ ឬបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់បុគ្គលនោះ។
- ការរំលោភបំពានដោយប្រើប្រាស់រូបភាពឬវីដេអូ៖ គឺជាការប្រើប្រាស់ បង្កើត ចែករំលែក ឬកែច្នៃរូបភាព ឬវីដេអូ ដែលភាគច្រើនជារូបភាពស្និទ្ធស្នាល ឬពាក់ព័ន្ធនឹងផ្លូវភេទ ក្នុងគោលបំណងកេងប្រវ័ញ្ច ធ្វើឱ្យខ្មាសអៀន គំរាមកំហែង ឬបំពានលើបុគ្គលណាម្នាក់ ដោយគ្មានការយល់ព្រមពីពួកគេ។
- ការថត និងចែករំលែករូបភាពស្និទ្ធស្នាលដោយគ្មានការយល់ព្រម (NCII)៖ គឺជាការចែកចាយ ឬបង្ហោះរូបភាព ឬវីដេអូដែលមានលក្ខណៈស្និទ្ធស្នាល ឬបង្ហាញពីសកម្មភាពផ្លូវភេទ ដោយគ្មានការយល់ព្រមពីសាមីខ្លួននៅក្នុងរូបភាព ឬវីដេអូនោះ។ ពាក្យនេះត្រូវបានគេនិយមប្រើជាងពាក្យថា «ការបង្ហោះរូបអាសអាភាសដើម្បីសងសឹក»។
- ការជំរិតទារប្រាក់ដោយប្រើរូបភាព ឬវីដេអូអាសអាភាស៖ គឺជាទម្រង់នៃការគំរាមកំហែងតាមអ៊ីនធឺណិត ដែលជនល្មើសទាមទារប្រាក់ ទាមទារឱ្យមានសកម្មភាពផ្លូវភេទ ទាមទាររូបភាពស្និទ្ធស្នាលបន្ថែម ឬផលប្រយោជន៍ផ្សេងៗទៀត ជាថ្នូរនឹងការមិនបញ្ចេញ ឬមិនផ្សព្វផ្សាយខ្លឹមសារ ឬរូបភាពស្និទ្ធស្នាលរបស់បុគ្គលនោះ។
- ការបំពានតាមអនឡាញ៖ គឺជាទង្វើតាមអ៊ីនធឺណិតដែលកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត ក្នុងគោលបំណងគំរាមកំហែង បំភិតបំភ័យ ធ្វើឱ្យអាម៉ាស់ ឬរំលោភបំពាននរណាម្នាក់ តាមរយៈការផ្ញើសារប្រមាថ ការបញ្ចេញមតិយោបល់ រូបភាព ឬមធ្យោបាយទំនាក់ទំនងឌីជីថលផ្សេងទៀត។
- ការក្លែងបន្លំអត្តសញ្ញាណតាមអ៊ីនធឺណិត៖ គឺជាការបង្កើតគណនី ប្រវត្តិរូប ឬអត្តសញ្ញាណក្លែងក្លាយ ដើម្បីតាំងខ្លួនជាបុគ្គលម្នាក់ទៀត ក្នុងគោលបំណងបំពាន បោកប្រាស់ បង្ចូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ឬធ្វើសកម្មភាពក្លែងបន្លំផ្សេងៗ។
អំពើហិង្សាទាក់ទងនឹងយេនឌ័រសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យា (TFGBV) នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា
នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ការវិវឌ្ឍផ្នែកឌីជីថលយ៉ាងឆាប់រហ័ស បានធ្វើឱ្យការប្រើប្រាស់អ៊ីនធឺណិតមានភាពទូលំទូលាយ។ ក្នុងឆ្នាំ២០២៥ អត្រានៃការប្រើប្រាស់អ៊ីនធឺណិតនៅប្រទេសកម្ពុជាមានចំនួនរហូតទៅដល់ ៦៧,៣ ភាគរយ។ ខណៈពេលដែលប្រជាជនកម្ពុជាកាន់តែច្រើន ជាពិសេសស្ត្រី និងក្មេងស្រី បានងាកមកធ្វើទំនាក់ទំនងសង្គម ការងារ និងការស់នៅប្រចាំថ្ងៃតាមរយៈអ៊ីនធឺណិត វេទិកាឌីជីថលនេះក៏បានក្លាយជាផ្នែកថ្មីមួយទៀត ដែលងាយនឹងកើតមានអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រ។ ជាក់ស្តែង នៅក្នុងឆ្នាំ២០២៥ ស្ត្រីមានចំនួន ៤៦,៤ ភាគរយនៃអ្នកប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គមសរុប ដែលតួរលេខនេះឆ្លុះបញ្ចាំងពីវត្តមានដ៏ច្រើន និងការកើនឡើងរបស់ស្ត្រីនៅលើប្រព័ន្ធអនឡាញ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ពួកគេក៏កាន់តែប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យខ្ពស់នៃការទទួលរងការបំពានតាមរយៈប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាផងដែរ។
TFGBV នៅប្រទេសកម្ពុជា បានជះឥទ្ធិពលយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដល់ស្ត្រី ទាំងក្នុងជីវិតសាធារណៈ និងជីវិតឯកជន ទោះបីជាទម្រង់នៃការយាយីនេះមានលក្ខណៈខុសប្លែកគ្នារវាងផ្នែកទាំងពីរក៏ដោយ។ ក្នុងជីវិតសាធារណៈ ស្ត្រីដែលមានតួនាទីលេចធ្លោក្នុងសង្គម ដូចជា អ្នកសារព័ត៌មាន សកម្មជន អ្នកនយោបាយ អ្នកការពារសិទ្ធិមនុស្ស ឬតំណាងអង្គការសង្គមស៊ីវិល គឺងាយរងគ្រោះជាពិសេសពីការបំពានតាមអនឡាញ ការរើសអើងតាមរយៈសម្ដីស្អប់ខ្ពើម និងការវាយប្រហារដើម្បីបំបិទមាត់ ឬបង្ខូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ពួកគេ។
ចំណែកឯនៅក្នុងជីវិតឯកជនវិញ TFGBV បានក្លាយជាឧបករណ៍មួយដែលជួយសម្រួល និងធ្វើឱ្យអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ ព្រមទាំងការគាបសង្កត់កាន់តែមានសភាពធ្ងន់ធ្ងរ ដែលបញ្ហានេះនៅតែបន្តកើតមាននៅប្រទេសកម្ពុជា។ ដៃគូស្និទ្ធស្នាល ឬសមាជិកគ្រួសារ អាចប្រើប្រាស់វេទិកាឌីជីថល ដើម្បីតាមដាន គ្រប់គ្រង និងបំពានលើជនរងគ្រោះ តាមរយៈការឃ្លាំមើល ការរឹតត្បិតហិរញ្ញវត្ថុតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ និងការគំរាមកំហែងដោយប្រើប្រាស់រូបភាពឯកជនជាដើម។ អំពើហិង្សាទាំងនេះ ជាញឹកញាប់ត្រូវបានលាក់បាំង និងកម្រមានការរាយការណ៍ណាស់ ដោយសារតែការភ័យខ្លាចការរើសអើងពីសង្គម សម្ពាធពីគ្រួសារ និងវិសមភាពនៃអំណាច។ ចន្លោះពីឆ្នាំ២០២១ ដល់ឆ្នាំ២០២៤ គេប៉ាន់ប្រមាណថា ស្ត្រីកម្ពុជាអាយុពី ១៥ ដល់ ៤៩ ឆ្នាំ ប្រមាណ ៣៤ ភាគរយ ធ្លាប់បានជួបប្រទះនូវទម្រង់ណាមួយនៃអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រ ហើយទោះបីជាអំពើហិង្សាសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យានេះកំពុងកើនឡើងខ្លាំងក៏ដោយ ក៏តួរលេខជាក់ស្តែងនៅមិនទាន់ត្រូវបានកត់ត្រាបានពេញលេញនៅឡើយទេ។
TFGBV នៅប្រទេសកម្ពុជា មិនមែនកើតឡើងដោយសារបច្ចេកវិទ្យាតែមួយមុខនោះទេ ប៉ុន្តែវាបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីឥទ្ធិពលនៃបរិបទវប្បធម៌ដែលចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងសង្គម។ ច្បាប់ស្រី ដែលជាក្រមប្រតិបត្តិបែបប្រពៃណីបានតម្រូវឱ្យស្ត្រីត្រូវតែគោរពប្រតិបត្តិ សុភាពរាបសារ និងឱនលំទោន ដែលនេះជាការចាក់គ្រឹះយ៉ាងរឹងមាំដល់ប្រព័ន្ធសង្គមដែលផ្តល់អំណាចដល់បុរស (បិតាធិបតេយ្យ) និងចាត់ទុកបុរសថាជាអ្នកដែលមានឋានៈខ្ពស់ជាងពីធម្មជាតិ។ ទស្សនៈ និងផ្នត់គំនិតទាំងនេះ ក៏បានបន្តជះឥទ្ធិពលដល់សកម្មភាពនៅលើវេទិកាឌីជីថលផងដែរ ដែលអាកប្បកិរិយារបស់ស្ត្រីតែងតែត្រូវបានគេវាយតម្លៃយ៉ាងតឹងរ៉ឹងជាង ហើយការបញ្ចេញមតិរបស់ពួកគេជាសាធារណៈលើប្រព័ន្ធអនឡាញ ជាញឹកញាប់ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាការនាំឱ្យមានការបំពានជាជាងមើលឃើញថាវាជាសិទ្ធិសេរីភាពរបស់ពួកគេ។
ផ្នត់គំនិតសង្គមបែបនេះ បានជះឥទ្ធិពលដោយផ្ទាល់ទៅលើការរាយការណ៍ និងការដោះស្រាយទម្រង់នៃអំពើហិង្សានេះ។ ការបន្ទោសជនរងគ្រោះ នៅតែបន្តកើតមានយ៉ាងទូលំទូលាយ ដោយជនរងគ្រោះជាញឹកញាប់ត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះការបំពានដែលពួកគេបានជួបប្រទះ ជាពិសេសពាក់ព័ន្ធនឹងករណីបែកធ្លាយរូបភាពឯកជន ឬការទំនាក់ទំនងតាមប្រព័ន្ធអនឡាញដែលសង្គមចាត់ទុកថាមិនសមរម្យ។ ជាលទ្ធផល ស្ត្រី និងក្មេងស្រីជាច្រើន បានជ្រើសរើសរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ ជាជាងបញ្ចេញព័ត៌មានអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើង ដោយសារភាពអាម៉ាស់ សម្ពាធពីគ្រួសារ ឬភាពភ័យខ្លាចថានឹងរងការវាយប្រហារបន្ថែម ដែលបញ្ហានេះបានធ្វើឱ្យអត្រានៃការរាយការណ៍ធ្លាក់ចុះ និងរារាំងពួកគេពីការអាក់សេសទៅជំនួយ។
និន្នាការ និងស្ថិតិសំខាន់ៗ
ការកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័សនៃការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាឌីជីថលនៅប្រទេសកម្ពុជា បានកើតឡើងស្របពេលជាមួយនឹងកំណើននៃករណី TFGBV ត្រូវបានកត់ត្រាទុក។ ទោះបីជាទិន្នន័យស្តីពីអត្រានៃការកើតមានបញ្ហានេះនៅមានកម្រិតក៏ដោយ ក៏ទិន្នន័យទាំងនោះបានបង្ហាញឱ្យឃើញថា នេះគឺជាបញ្ហាដ៏សំខាន់មួយដែលកំពុងកើតមានយ៉ាងទូលំទូលាយ។ របាយការណ៍ «បច្ចុប្បន្នភាពស្ថានភាព៖ ការបៀតបៀនតាមប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គមនៅប្រទេសកម្ពុជា» ដែលចេញផ្សព្វផ្សាយដោយអង្គការលីកាដូ ក្នុងឆ្នាំ២០២១ បានរកឃើញថា ៣៧ ភាគរយនៃស្ត្រីចំនួន ៤៦៧ នាក់ដែលបានចូលរួមការស្ទង់មតិ បានរាយការណ៍ថា ពួកគេធ្លាប់ជួបប្រទះការបំពានតាមអនឡាញ ខណៈដែល ៨៦ ភាគរយនៃអ្នកចូលរួមសរុបចំនួន ៧១៨ នាក់ បានឃើញស្ត្រីម្នាក់ជួបប្រទះការបំពានតាមអនឡាញ។ យោងតាមការសិក្សា Disrupting Harm របស់អង្គការយូនីសេហ្វក្នុងឆ្នាំ២០២២ បានបង្ហាញថា កុមារកម្ពុជាប្រមាណ ១៦០,០០០ នាក់ ដែលមានអាយុចន្លោះពី ១២ ឆ្នាំទៅ ១៧ ឆ្នាំ ធ្លាប់បានជួបប្រទះការរំលោភបំពានផ្លូវភេទតាមអនឡាញក្នុងទម្រង់មួយចំនួន។
គំនិតផ្តួចផ្តើម Karpeer Women របស់អង្គការទិន្នន័យអំពីការអភិវឌ្ឍ (អូឌីស៊ី) មានដំណើរការផ្នែកផ្តល់ជំនួយ ដែលផ្តល់ការគាំទ្របច្ចេកទេសដោយឥតគិតថ្លៃ និងរក្សាការសម្ងាត់ជូនដល់ស្ត្រី ក្មេងស្រី និងអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នានៅប្រទេសកម្ពុជា ដែលធ្លាប់បានជួបប្រទះនឹងករណី TFGBV។ ដោយសារតែទិន្នន័យថ្នាក់ជាតិដ៏ទូលំទូលាយពាក់ព័ន្ធនឹងករណី TFGBV នៅមានកម្រិត ករណីដែលបានកត់ត្រាតាមរយៈគំនិតផ្តួចផ្តើម Karpeer Women បានផ្តល់នូវទិដ្ឋភាពដ៏មានតម្លៃ ទោះបីជាមិនទាន់ឆ្លុះបញ្ចាំងពីទិដ្ឋភាពពេញលេញក៏ដោយ។
ចាប់ពីថ្ងៃទី១៥ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៥ ដល់ថ្ងៃទី៣០ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៦ ក្នុងចំណោមករណីចំនួន ៣០៨ ដែលប្រមូលបានតាមរយៈគំនិតផ្តួចផ្តើម Karpeer Women របស់អង្គការអូឌីស៊ី មានជនរងគ្រោះចំនួន ២៩៦ នាក់ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណថាជាស្ត្រី។ ក្នុងចំណោមករណីទាំងនេះ សម្តីស្អប់ខ្ពើម គឺជាទម្រង់នៃការបំពានដែលកើតមានញឹកញាប់ជាងគេ បន្ទាប់មកគឺការបំពានផ្លូវភេទ និងការកេងប្រវ័ញ្ចផ្លូវភេទ ខណៈដែលទម្រង់នៃការបំពានជាច្រើន តែងតែកើតឡើងរួមគ្នានៅក្នុងករណីតែមួយ។
ពាក់ព័ន្ធនឹងប្រព័ន្ធបណ្ដាញសង្គម ហ្វេសប៊ុកចំណែក ៨០ ភាគរយនៃករណី TFGBV ទាំងអស់ដែលបានរាយការណ៍នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ កម្មវិធីផ្ញើសារ ក៏កំពុងក្លាយជាក្តីបារម្ភដែលកំពុងកើនឡើងផងដែរ ដោយមានចំណែក ៣៩ ភាគរយនៃករណីបំពានត្រូវបានរាយការណ៍។
ជនល្មើស និងកត្តាហានិភ័យ
TFGBV នៅប្រទេសកម្ពុជាត្រូវបានបង្កឡើងដោយកត្តារួមផ្សំគ្នានៃអាកប្បកិរិយារបស់បុគ្គល ទំនាក់ទំនង និងលក្ខខណ្ឌនៃរចនាសម្ព័ន្ធសង្គម។ បុរសកម្ពុជាជាងមួយនាក់ក្នុងចំណោមបីនាក់ ដែលធ្លាប់មានដៃគូ បានរាយការណ៍ថា ពួកគេធ្លាប់ប្រព្រឹត្តអំពើហិង្សាផ្លូវភេទទៅលើដៃគូជាស្ត្រី ដែលបច្ចេកវិទ្យាកំពុងតែពង្រីកវិសាលភាពនៃអំពើហិង្សាពីសំណាក់ដៃគូស្និទ្ធស្នាល តាមរយៈការឃ្លាំមើល ការចែករំលែករូបភាពដោយគ្មានការយល់ព្រម និងការគ្រប់គ្រងតាមវេទិកាឌីជីថល។ ក្រៅពីដៃគូស្និទ្ធស្នាល ជនល្មើសក៏អាចជាមិត្តភក្ដិ អ្នកស្គាល់គ្នា មិត្តរួមការងារ និងជនអនាមិកនៅលើប្រព័ន្ធអនឡាញផងដែរ។
ទោះបីជាទិន្នន័យលម្អិតពាក់ព័ន្ធនឹងប្រភេទជនល្មើសនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជានៅមានកម្រិតនៅឡើយក៏ដោយ ប៉ុន្តែឯកសារពីករណីរបស់គំនិតផ្តួចផ្តើម Karpeer Women បានផ្តល់នូវការយល់ដឹងខ្លះៗ។ យោងតាមឯកសាររបស់អង្គការអូឌីស៊ី ករណីភាគច្រើននៃ TFGBV ត្រូវបានប្រព្រឹត្តដោយអ្នកប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធអនឡាញដែលមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណ ដែលចំណុចនេះបង្ហាញថា ភាពអនាមិកនៅក្នុងវេទិកាឌីជីថល អាចជួយសម្រួលឱ្យជនល្មើសប្រព្រឹត្តអំពើទាំងនេះបាន។
នៅកម្រិតរចនាសម្ព័ន្ធ TFGBV មានឫសគល់នៅក្នុងវិសមភាពយេនឌ័រ បទដ្ឋានវប្បធម៌ និងផ្នត់គំនិតបុរសនិយមដែលបង្កគ្រោះថ្នាក់ ដែលកត្តាទាំងនេះហើយជាអ្នកជំរុញឱ្យមានអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រកាន់តែទូលំទូលាយ។ នៅប្រទេសកម្ពុជា បទដ្ឋានយេនឌ័រដែលតឹងរ៉ឹង និងវិសមភាពយេនឌ័រ គឺជាកត្តាមូលដ្ឋានដែលជំរុញកើឱ្យកើតមានអំពើហិង្សា ដោយការមិនប្រតិបត្តិតាមការរំពឹងទុកអំពីអាកប្បកិរិយាតាមយេនឌ័រ ជាញឹកញាប់តែងតែនាំឱ្យកើតមានការបង្កគ្រោះថ្នាក់។ វេទិកាឌីជីថលបានពង្រីកសក្តានុពលនៃបញ្ហាទាំងនេះតាមវិធីផ្សេងៗគ្នាដូចជា៖ ភាពអនាមិកបានធ្វើឱ្យជនប្រព្រឹត្តកាន់តែហ៊ានប្រព្រឹត្តអំពើដែលពួកគេប្រហែលជាមិនហ៊ានធ្វើនៅនៅពេលជួបមុខគ្នាផ្ទាល់ វិសាលភាពនៃបណ្ដាញសង្គមបានអនុញ្ញាតឱ្យការបំពានរីករាលដាលយ៉ាងឆាប់រហ័ស និងមានការពាក់ព័ន្ធពីតួអង្គជាច្រើនក្នុងពេលតែមួយ និងកម្សោយនៃយន្តការទទួលខុសត្រូវលើប្រព័ន្ធបណ្តាញសង្គម រួមផ្សំជាមួយនឹងដំណោះស្រាយផ្លូវច្បាប់នៅប្រទេសកម្ពុជានៅមានកម្រិត បានធ្វើឱ្យជនល្មើសអាចប្រព្រឹត្តអំពើដោយមិនទទួលផលវិបាក។ ជារួម លក្ខខណ្ឌទាំងនេះបានបង្កើតនូវបរិយាកាសមួយ ដែលប្រព័ន្ធអនឡាញនៅតែបន្ត និងពង្រឹងភាពអតុល្យភាពអំណាចដដែល ដែលជាកត្តាគាំទ្រឱ្យអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័របន្តកើតមាននៅក្រៅវេទិកាឌីជីថល។
បទដ្ឋានសង្គមដែលចាត់ទុកថាអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រជារឿងអាចទទួលយកបាន ជាញឹកញាប់តែងតែបន្ទោសជនរងគ្រោះ។ ទម្រង់នេះ ក៏បានបន្តទៅក្នុងប្រព័ន្ធអនឡាញផងដែរ ដែលធ្វើឱ្យពួកគេមិនហ៊ានរាយការណ៍ និងពង្រឹងនិទណ្ឌភាព។ នៅប្រទេសកម្ពុជា បញ្ហានេះកាន់តែមានសភាពធ្ងន់ធ្ងរឡើង ដោយការរំពឹងទុកផ្នែកវប្បធម៌ដែលមានឫសគល់ចេញពីច្បាប់ស្រី ដែលស្ត្រីដែលរងគ្រោះពីករណី TFGBV ជាពិសេសការបំពានដោយប្រើប្រាស់រូបភាពដែលកើតចេញពីការទំនាក់ទំនងលើប្រព័ន្ធអនឡាញ ជាញឹកញាប់ត្រូវបានវាយតម្លៃវិនិច្ឆ័យថាជាការបរាជ័យផ្នែកសីលធម៌ ជាជាងទទួលបានការគាំទ្រក្នុងនាមជាម្ចាស់សិទ្ធិ។ ភាពអាម៉ាស់ ការភ័យខ្លាចការរិះគន់ពីក្រុមគ្រួសារ និងការមាក់ងាយនៅពេលរឿងរ៉ាវត្រូវបានលាតត្រដាងជាសាធារណៈ បានធ្វើឱ្យជនរងគ្រោះជាច្រើនជ្រើសរើសការដកខ្លួនចេញពីវេទិកាឌីជីថលទាំងស្រុង ជាជាងស្វែងរកយុត្តិធម៌។
ការមានកម្រិតនៃអក្ខរកម្មឌីជីថលនៅក្នុងចំណោមសហគមន៍នានា បានរឹតត្បិតបន្ថែមទៀតដល់ការទទួលស្គាល់នៃករណី TFGBV ថាជាការរំលោភសិទ្ធិ និងសមត្ថភាពរបស់បុគ្គលក្នុងការកំណត់អត្តសញ្ញាណសញ្ញាព្រមាន ឬការចាត់វិធានការការពារសុវត្ថិភាពជាមូលដ្ឋាននៅលើប្រព័ន្ធអនឡាញផងដែរ។ ជាលទ្ធផល ហេតុការណ៍ជាច្រើនមិនត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណ មិនត្រូវបានរាយការណ៍ និងមិនត្រូវបានដោះស្រាយ ទាំងក្នុងប្រព័ន្ធផ្តល់ការគាំទ្រជាផ្លូវការ និងក្រៅផ្លូវការ។
ស្ថាប័នធ្វើសេចក្តីសម្រេច និងដំណើរការនីតិបញ្ញត្តិនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា នៅតែបន្តប្រព្រឹត្តទៅក្រោមឥទ្ធិពលនៃប្រព័ន្ធបិតាធិបតេយ្យដ៏ទូលំទូលាយ។ ជាលទ្ធផល ទម្រង់នៃអំពើហិង្សាដែលប៉ះពាល់ជាចម្បងដល់ស្ត្រី អាចទទួលបានការយកចិត្តទុកដាក់ផ្នែកនយោបាយ និងធនធានតិចជាង ដែលជាកត្តារួមចំណែកធ្វើឱ្យការឆ្លើយតបផ្នែកច្បាប់ និងគោលនយោបាយចំពោះអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រដែលកើតឡើងក្រៅប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យា និងអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រដែលសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យាមានភាពយឺតយ៉ាវ។
ក្រុមងាយរងហានិភ័យ និងក្រុមងាយរងគ្រោះនៅប្រទេសកម្ពុជាកំពុងប្រឈមនឹងអំពើហិង្សាទាក់ទងនឹងយេនឌ័រសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យា (TFGBV)
នៅប្រទេសកម្ពុជា ជនជាតិភាគតិចស្ថិតក្នុងចំណោមក្រុមដែលរងផលប៉ះពាល់ជាពិសេសដោយករណី TFGBV ដោយសារតែកត្តាប្រឈមគួបផ្សំគ្នាជាច្រើន ដែលមានឫសគល់ចេញពីភាពក្រីក្រ ការរស់នៅតំបន់ដាច់ស្រយាល និងការអាក់សេសសេវាគាំទ្រដែលនៅមានកម្រិត។ យោងតាមរបាយការណ៍តាមដានរបស់គណៈកម្មាធិការ CEDAW ស្តីពីសហគមន៍ជនជាតិភាគតិចនៅប្រទេសកម្ពុជា (រួមមាន សហគមន៍ខ្មែរក្រោម ជនជាតិវៀតណាម និងសហគមន៍ជនជាតិចាមឥស្លាម) បានរកឃើញថា សម្រាប់ក្មេងស្រីជាច្រើននៅក្នុងសហគមន៍ទាំងនេះ អំពើហិង្សាត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជារឿងធម្មតានៃជីវិតរស់នៅ ហើយភាគច្រើនមិនស្វែងរកជំនួយពីអាជ្ញាធរទេ ដោយសារការស្តីបន្ទោសខ្លួនឯង ភាពអាម៉ាស់ និងការមាក់ងាយ។ វប្បធម៌នៃការរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់នេះ ក៏បានបន្តកើតមានដូចគ្នាចំពោះករណី TFGBV ផងដែរ។ ទោះបីជាមានការស្រាវជ្រាវអំពីអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រក្នុងចំណោមសហគមន៍ជនជាតិភាគតិច និងសហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិចនៅប្រទេសកម្ពុជាក៏ដោយ ប៉ុន្តែការចងក្រងឯកសារអំពីទម្រង់នៃអំពើហិង្សាដែលសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យានៅតែមានគម្លាតគួរឱ្យកត់សម្គាល់។ អង្គការសង្គមស៊ីវិលបានកំណត់សហគមន៍ជនជាតិដើមភាគតិចជាក្រុមអាទិភាពសម្រាប់ការយល់ដឹងអំពីករណី TFGBV ប៉ុន្តែក្របខណ្ឌនៃការបង្ការបច្ចុប្បន្ននៅមិនទាន់អាចដោះស្រាយបានគ្រប់គ្រាន់ចំពោះភាពងាយរងគ្រោះ និងបរិបទរស់នៅជាក់ស្តែងរបស់ពួកគេនៅឡើយទេ។
ខណៈដែលការស្រាវជ្រាវដ៏ទូលំទូលាយដែលផ្តោតជាពិសេសទៅលើករណី TFGBV នៅមានកម្រិតនៅឡើយ ការស្ទង់មតិរបស់អង្គការ CARE Cambodia ស្តីពីអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រ បានផ្តល់នូវទិដ្ឋភាពទូទៅដ៏មានសារៈសំខាន់ ទោះបីជាវាមិនទាន់គ្រប់ជ្រុងជ្រោយក៏ដោយ អំពីស្ថានភាពរបស់សហគមន៍អ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា។ លទ្ធផលនៃការសិក្សានេះ បានបង្ហាញឱ្យឃើញពីទម្រង់នៃអំពើហិង្សាដែលបានចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅ និងកំពុងត្រូវបានពង្រីកឱ្យកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរតាមរយៈប្រព័ន្ធឌីជីថល។ អ្នកចូលរួមស្ទង់មតិចំនួន ៦០ ភាគរយ បានចាត់ទុកការបំពានថាជាបញ្ហាចម្បង ហើយ ៣២ ភាគរយទៀត បានរាយការណ៍ថា ពួកគេបានទទួលរងអំពើហិង្សាលើរាងកាយពីបុគ្គលដែលមិនមែនជាអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា។ សម្រាប់ការប្រាស្រ័យទាក់ទងលើប្រព័ន្ធអនឡាញវិញ ការបង្កគ្រោះថ្នាក់ទាំងនេះមានទម្រង់បន្ថែមទៀត ដោយការចែករំលែករូបភាពស្និទ្ធស្នាលដោយគ្មានការយល់ព្រម និងការបង្ហាញអត្តសញ្ញាណ ឬនិន្នាការផ្លូវភេទរបស់បុគ្គលតាមរយៈបណ្ដាញសង្គមដោយគ្មានការយល់ព្រម អាចបង្កផលវិបាកធ្ងន់ធ្ងរផ្នែកសង្គមចំពោះសហគមន៍ ដែលកំពុងប្រឈមនឹងការរើសអើងជាប្រព័ន្ធស្រាប់ទៅហើយ។ ចំណុចទាំងអស់នេះ បានបញ្ជាក់ពីតម្រូវការបន្ទាន់ក្នុងការស្រាវជ្រាវដែលផ្តោតដោយផ្ទាល់លើករណី TFGBV មកលើអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នានៅប្រទេសកម្ពុជា។
ក្នុងចំណោមស្ត្រីប្តូរភេទ ៨៥ ភាគរយនៃអ្នកដែលធ្លាប់បានជួបប្រទះការបំពាន មិនបានរាយការណ៍ទៅកាន់អាជ្ញាធរឡើយ ដោយពួកគេបានលើកឡើងពីការកង្វះការគាំទ្រប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពពីស្ថាប័នពាក់ព័ន្ធ ដែលជាឧបសគ្គដូចគ្នាផងដែរចំពោះករណី TFGBV។ បច្ចុប្បន្ននេះ ប្រទេសកម្ពុជាមិនទាន់មានបទប្បញ្ញត្តិផ្លូវច្បាប់ ដែលចែងអំពីករណី TFGBV ទៅលើអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នានៅឡើយទេ ហើយក្របខណ្ឌអំពើហិង្សាលើយេនឌ័រ ដែលមានបច្ចុប្បន្នក៏មិនទាន់រាប់បញ្ចូលទំនោរផ្លូវភេទ ឬអត្តសញ្ញាណយេនឌ័រជាមូលដ្ឋានដែលត្រូវបានការពារនោះទេ។
ផលប៉ះពាល់លើអ្នករស់រានមានជីវិត/ជនរងគ្រោះ
យោងតាមក្របខណ្ឌសម្រាប់កម្មវិធីអំពើហិង្សាទាក់ទងនឹងយេនឌ័រសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យា របស់មូលនិធិសហប្រជាជាតិសម្រាប់ប្រជាជន (UNFPA) បានបង្ហាញថា ផលប៉ះពាល់នៃករណី TFGBV លើជនរងគ្រោះ គ្របដណ្តប់លើវិមាត្រចំនួនបួនដែលមានទំនាក់ទំនងគ្នាទៅវិញទៅមក។
- ផលប៉ះពាល់ផ្នែកផ្លូវចិត្ត គឺជាផលប៉ះពាល់មួយដែលត្រូវបានកត់ត្រាច្រើនជាងគេ។ TFGBV ជាញឹកញាប់តែងតែបង្កផលប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរលើសុខភាពផ្លូវចិត្ត ដូចជា ការថប់បារម្ភ ជំងឺបាក់ទឹកចិត្ត និងជំងឺស្ត្រេសក្រោយព្រឹត្តិការណ៍ប៉ះទង្គិចផ្លូវចិត្ត (PTSD) ជាដើម។ ដោយសារតែខ្លឹមសារបង្កគ្រោះថ្នាក់នៅលើប្រព័ន្ធឌីជីថល ដូចជាការចែកចាយរូបភាពដោយគ្មានការយល់ព្រម ឬការយាយីតាមអ៊ីនធឺណិត អាចនៅបន្តបើកចំហជាសាធារណៈដោយគ្មានកាលកំណត់ វាបានធ្វើឱ្យការបំពាននេះនៅតែបន្តអូសបន្លាយ និងកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត ក្នុងលក្ខណៈដែលខុសពីអំពើហិង្សាដែលកើតឡើងក្រៅវេទិកាឌីជីថល។
- ផលប៉ះពាល់ផ្នែករាងកាយ កើតឡើងតាមរយៈការតភ្ជាប់រវាងប្រព័ន្ធអនឡាញ និងប្រព័ន្ធក្រៅអនឡាញ។ TFGBV អាចរាលដាលពីការគំរាមកំហែងក្នុងវេទិកាឌីជីថល ឈានទៅរកការបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់រាងកាយ ដែលបង្កើតជាការរំលោភបំពានជាបន្តបន្ទាប់និងអាចឈានដល់ទម្រង់អំពើហិង្សាធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។ នៅប្រទេសកម្ពុជា ការគំរាមកំហែងតាមឌីជីថល និងការលួចផ្សាយព័ត៌មានអ្នកដទៃត្រូវបានកត់ត្រាថាជាបុព្វហេតុដែលនាំឱ្យមានការប្រឈមមុខដាក់គ្នា និងការវាយប្រហារដោយផ្ទាល់។
- ផលប៉ះពាល់ផ្នែកសង្គម គឺជារឿងដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់ជាពិសេសនៅក្នុងបរិបទវប្បធម៌ប្រទេសកម្ពុជា ដែលតែងតែផ្តល់តម្លៃខ្ពស់ទៅលើកេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងកិត្តិយសគ្រួសារ។ ការបំពានដោយប្រើរូបភាព និងការធ្វើឱ្យអាម៉ាស់ជាសាធារណៈតាមប្រព័ន្ធអនឡាញ អាចបង្កផលប៉ះពាល់ភ្លាមៗដល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ជនរងគ្រោះ ខណៈដែលការមាក់ងាយ និងទម្លាប់សង្គមដែលតែងតែបន្ទោសជនរងគ្រោះ បានធ្វើឱ្យអ្នកដែលរងគ្រោះពីអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រដែលសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យា ជាញឹកញាប់ត្រូវប្រឈមមុខនឹងការវាយតម្លៃពីសហគមន៍ ជំនួសឱ្យការបន្ទោសទៅលើជនល្មើសពិតប្រាកដ។ ការមាក់ងាយ និងភាពអាម៉ាស់ជាសាធារណៈទាំងនេះ នៅតែជាមូលហេតុចម្បងដែលធ្វើឱ្យជនរងគ្រោះមិនស្វែងរកជំនួយនៅប្រទេសកម្ពុជា។
- ផលប៉ះពាល់ផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច គឺជាបញ្ហាដែលកើតឡើងដោយផ្ទាល់។ បន្ទាប់ពីទទួលរងនូវការប៉ះពាល់ពីករណី TFGBV ជនរងគ្រោះជាញឹកញាប់ដកខ្លួនចេញពីវេទិកាឌីជីថលដែលជាកន្លែងដ៏សំខាន់សម្រាប់ជីវភាពរស់នៅរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងផ្តាច់ខ្លួនពីបណ្តាញទំនាក់ទំនងវិជ្ជាជីវៈ ឬចាកចេញពីការងារ។ ការជំរិតទារប្រាក់ដោយប្រើប្រាស់រូបភាព ឬវីដេអូអាសអាភាស និងការគំរាមកំហែង ដែលត្រូវបានកត់ត្រាថាជាទម្រង់នៃករណី TFGBV បានបង្កឱ្យមានការខាតបង់ផ្នែកហិរញ្ញវត្ថុដោយផ្ទាល់ ខណៈពេលវដ្តនៃអំពើហិង្សាដែលកំពុងកើតមានយ៉ាងទូលំទូលាយនេះ ក៏បានធ្វើឱ្យស្ត្រីជាជនរងគ្រោះកាន់តែត្រូវពឹងផ្អែកលើអ្នកដទៃផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច និងបានរឹតត្បិតយ៉ាងខ្លាំងដល់ឱកាសចូលរួមរបស់ពួកគេនៅក្នុងកម្លាំងពលកម្មសង្គម។
ក្របខណ្ឌច្បាប់ និងស្ថាប័នអន្តរជាតិ តំបន់ និងប្រទេសកម្ពុជា
ក្របខណ្ឌច្បាប់នាពេលបច្ចុប្បន្ន ទាំងនៅលើឆាកអន្តរជាតិ និងក្នុងតំបន់អាស៊ាន នៅតែស្ថិតក្នុងដំណើរការអភិវឌ្ឍនៅឡើយ ក្នុងការដោះស្រាយទម្រង់នៃការបង្កគ្រោះថ្នាក់ទាំងនេះ។ ក្នុងកម្រិតអន្តរជាតិ អនុសាសន៍ទូទៅលេខ ៣៥ របស់គណៈកម្មាធិការ CEDAW បានពង្រីកវិសាលភាពនៃនិយមន័យអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រ ដោយបានរាប់បញ្ចូលយ៉ាងច្បាស់លាស់នូវអំពើហិង្សាដែលសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យា ខណៈដែលរបាយការណ៍ពីអ្នករាយការណ៍ពិសេសរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិស្តីពីអំពើហិង្សាលើស្ត្រី បានអំពាវនាវកាន់តែខ្លាំងឡើងដល់រដ្ឋនានាឱ្យចាត់ទុកការបង្កគ្រោះថ្នាក់តាមប្រព័ន្ធអនឡាញ និងឌីជីថល គឺជាការរំលោភសិទ្ធិមនុស្ស។ ជារួម ឯកសារទាំងនេះ បានផ្តល់ជាមូលដ្ឋានបទដ្ឋានមួយ ប៉ុន្តែនៅតែមិនទាន់មានលក្ខណៈចងកាតព្វកិច្ចតាមផ្លូវច្បាប់ ហើយការអនុវត្តក៏នៅមិនទាន់មានភាពស្មើគ្នានៅឡើយ។
នៅក្នុងកម្រិតតំបន់ ការឆ្លើយតបផ្នែកនីតិបញ្ញត្តិកំពុងលេចចេញជារូបរាងជាបណ្តើរៗ ប៉ុន្តែនៅមិនទាន់មានភាពស៊ីសង្វាក់គ្នានៅឡើយទេ។ ច្បាប់ស្តីពីលំហសុវត្ថិភាពរបស់ប្រទេសហ្វីលីពីន (២០១៩) គឺជាឧទាហរណ៍មួយក្នុងចំណោមឧទាហរណ៍ដែលមានលក្ខណៈទូលំទូលាយជាងគេ ដោយបានកំណត់ការបំពានតាមអនឡាញផ្អែកលើយេនឌ័រជាបទល្មើសព្រហ្មទណ្ឌ និងបានទទួលស្គាល់ថាវេទិកាឌីជីថល គឺជាកន្លែងដែលការរំលោភសិទ្ធិអាចកើតមាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រទេសភាគច្រើននៅក្នុងតំបន់អាស៊ាននៅតែខ្វះខាតច្បាប់ដែលមានវិសាលភាពស្មើគ្នានេះ។ ចំពោះប្រទេសដែលមានច្បាប់ហើយនោះ គម្លាតនៃការអនុវត្តច្បាប់ ការខ្វះខាតចំណេះដឹងផ្នែកឌីជីថលក្នុងចំណោមតួអង្គក្នុងប្រព័ន្ធយុត្តិធម៌ ព្រមទាំងលក្ខណៈឆ្លងដែននៃករណី TFGBV នៅតែបន្តធ្វើឱ្យប្រសិទ្ធភាពនៃច្បាប់ទាំងនោះមានការថយចុះ។
នៅក្នុងថ្នាក់ជាតិ ប្រទេសកម្ពុជាបានបង្កើតលិខិតបទដ្ឋានគតិយុត្តជាច្រើនដែលពាក់ព័ន្ធនឹងអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រ។ រដ្ឋធម្មនុញ្ញបានធានានូវសិទ្ធិស្មើគ្នានិងសេរីភាពផុតពីការរើសអើង ខណៈដែលក្រមព្រហ្មទណ្ឌបានហាមឃាត់អំពើ រំលោភសេពសន្ថវៈ ការយាយីផ្លូវភេទ និងការបំពានផ្នែកសីលធម៌។ ច្បាប់ស្តីពីការទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ និងកិច្ចការពារជនរងគ្រោះឆ្នាំ២០០៥ បានដោះស្រាយបញ្ហាអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ តាមរយៈការបង្ការ អន្តរាគមន៍ និងការកំណត់កាតព្វកិច្ចរបស់អ្នកទទួលខុសត្រូវ ខណៈដែលច្បាប់ស្តីពីការបង្ក្រាបអំពើជួញដូរមនុស្ស និងការកេងប្រវ័ញ្ចផ្លូវភេទឆ្នាំ២០០៨ ផ្តោតលើការជួញដូរមនុស្ស និងការកេងប្រវ័ញ្ចផ្លូវភេទ។ ប្រកាសអន្តរក្រសួងដែលចេញផ្សាយរួមគ្នាក្នុងឆ្នាំ២០១៧ ដោយក្រសួងកិច្ចការនារី និងក្រសួងព័ត៌មាន បានបង្កើតគោលការណ៍ណែនាំសីលធម៌សម្រាប់ការរាយការណ៍របស់ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយអំពីអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រ ដោយការពារសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ និងសុវត្ថិភាពរបស់ជនរងគ្រោះ។
ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្របខណ្ឌទាំងនេះនៅមានការខ្វះខាតក្នុងការដោះស្រាយករណី TFGBV។ ពោលគឺ មិនទាន់មានច្បាប់ណាមួយបានកំណត់និយមន័យ ឬដាក់ទោសជាក់លាក់ចំពោះការបំពានតាមអនឡាញទេ ហើយសេចក្តីព្រាងច្បាប់ស្តីពីឧក្រិដ្ឋកម្មសាយប័រ ដែលស្ថិតក្នុងការរៀបចំតាក់តែងសេចក្ដីព្រាងច្បាប់តាំងពីឆ្នាំ២០១៦ មកនោះ គឺផ្តោតតែលើរូបភាពអាសអាភាសលើកុមារប៉ុណ្ណោះ ដោយបានបន្សល់ទុកនូវឱ្យអំពើហិង្សាលើអ៊ីនធឺណិតកាន់តែទូលំទូលាយដែលកើតមានលើស្ត្រី និងក្រុមជនងាយរងគ្រោះនៅតែខ្វះដំណោះស្រាយតាមផ្លូវច្បាប់។ ប្រទេសកម្ពុជានៅកំពុងរៀបចំច្បាប់ជាមូលដ្ឋានស្តីពីការការពារទិន្នន័យ ឯកជនភាព និងប្រតិបត្តិការអេឡិចត្រូនិក ដែលច្បាប់ទាំងនេះសុទ្ធតែជាតម្រូវការចាំបាច់ក្នុងការឆ្លើយតបប្រកបដោយអត្ថន័យទៅនឹងការរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័សនៃវិស័យឌីជីថល។
បន្ថែមពីនេះ ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ន ប្រទេសកម្ពុជាមិនទាន់មានបទប្បញ្ញត្តិច្បាប់ជាក់លាក់ណាមួយ ដែលដោះស្រាយករណី TFGBV ទៅលើក្រុមបុគ្គល LGBTQIA+ នៅឡើយទេ ហើយក្របខណ្ឌច្បាប់ស្តីពីអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័របច្ចុប្បន្ន ក៏មិនទាន់បានរាប់បញ្ចូលទំនោរផ្លូវភេទ ឬអត្តសញ្ញាណយេនឌ័រ ជាមូលដ្ឋាននៃការការពារផ្លូវច្បាប់ឱ្យបានច្បាស់លាស់ដែរ។ ជាលទ្ធផល ទម្រង់នៃការរំលោភបំពានផ្លូវចិត្ត អារម្មណ៍ និងតាមប្រព័ន្ធឌីជីថល ត្រូវបានគេមើលរំលងជាញឹកញាប់ ដែលធ្វើឱ្យការកំណត់អត្តសញ្ញាណ និងអន្តរាគមន៍ទាន់ពេលវេលានៅមានកម្រិតខ្សោយ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សន្ទុះនៃការផ្លាស់ប្តូរកំពុងតែមានការកើនឡើងជាបណ្តើរៗ។ នៅក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥ ក្រសួងកិច្ចការនារី និងអង្គការសហប្រជាជាតិ ដោយមានការគាំទ្រពីប្រទេសអូស្ត្រាលី តាមរយៈកម្មវិធី ACCESS 2 បានរៀបចំកិច្ចសន្ទនាជាតិមួយ ដោយបានប្រមូលផ្តុំតំណាងរាជរដ្ឋាភិបាល ក្រុមហ៊ុនបច្ចេកវិទ្យា សង្គមស៊ីវិល និងយុវជនមកជួបជុំគ្នា ដើម្បីដោះស្រាយករណី TFGBV។ នៅក្នុងកម្រិតគោលនយោបាយ ក្រសួងកិច្ចការនារីកំពុងអនុវត្តផែនការយុទ្ធសាស្ត្រនារីរតនៈទី៦ (២០២៤-២០២៨) ក្រោមផែនការសកម្មភាពជាតិលើកទីបួនស្តីពីការទប់ស្កាត់អំពើហិង្សាលើស្ត្រី (NAPVAW IV ២០២៤-២០៣០) ដែលរួមមានការប្តេជ្ញាចិត្តក្នុងការអភិវឌ្ឍក្របខណ្ឌច្បាប់ដោយផ្តោតជាពិសេសលើអំពើហិង្សាលើយេនឌ័រ និងការកេងប្រវ័ញ្ចផ្លូវភេទ។
យន្តការរាយការណ៍ និងការគាំទ្រនៅប្រទេសកម្ពុជា
ប្រទេសកម្ពុជាបានបង្កើតយន្តការរាយការណ៍ និងការគាំទ្រជាច្រើនសម្រាប់អ្នករស់រានមានជីវិតពីអំពើហិង្សាលើយេនឌ័រ ដែលគ្របដណ្តប់ទាំងស្ថាប័នរដ្ឋាភិបាល សង្គមស៊ីវិល ភ្នាក់ងារអង្គការសហប្រជាជាតិ និងវិស័យឯកជន។ ខណៈពេលដែលយន្តការទាំងនេះដោះស្រាយអំពើហិង្សាលើយេនឌ័រយ៉ាងទូលំទូលាយ វិធីសាស្ត្រឆ្លើយតបជាក់លាក់ចំពោះករណី TFGBV ក៏បានចាប់ផ្តើមលេចចេញជារូបរាងឡើងក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គម្លាតសំខាន់ៗនៅតែមាន ជាពិសេសក្នុងការផ្តល់សេវាឯកទេស លទ្ធភាពអាក់សេសបានយន្តការដែលមានស្រាប់ពីសំណាក់សាធារណជន ព្រមទាំងសមត្ថភាពរបស់ស្ថាប័នក្នុងការឆ្លើយតបទៅនឹងលក្ខណៈជាក់លាក់ និងការវិវត្តនៃទម្រង់បទល្មើសតាមប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យា។
- យន្តការរដ្ឋាភិបាល និងស្ថាប័ន៖ ក្រសួងកិច្ចការនារីដំណើរការខ្សែទូរសព្ទជំនួយអំពើហិង្សាលើយេនឌ័រថ្នាក់ជាតិ និងដឹកនាំការសម្របសម្រួលតាមរយៈក្រុមការងារបច្ចេកទេសស្តីពីអំពើហិង្សាលើយេនឌ័រ ដែលប្រមូលផ្តុំរដ្ឋាភិបាល ភ្នាក់ងារអង្គការសហប្រជាជាតិ និងសង្គមស៊ីវិល ដើម្បីណែនាំគោលនយោបាយ និងការផ្តល់សេវា។ នៅថ្នាក់ក្រោមជាតិ ក្រុមការងារថ្នាក់ស្រុកស្តីពីអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រផ្តល់ការសម្របសម្រួលនៅទូទាំងខេត្ត។ នៅក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៤ ក្រសួងកិច្ចការនារី និងក្រសួងសុខាភិបាលបានដាក់ចេញនូវគោលការណ៍ណែនាំសម្រាប់អង្គភាពសេវាកម្មច្រកចេញចូលតែមួយ (OSSUs) ដោយផ្តល់ការថែទាំសុខភាព ការគាំទ្រផ្នែកច្បាប់ ជំនួយផ្លូវចិត្ត និងសេវាសុវត្ថិភាពនៅកន្លែងតែមួយ ជាមួយនឹងនីតិវិធីប្រតិបត្តិការស្តង់ដារដែលត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយដល់អភិបាលខេត្តទាំង ២៥រាជធានីខេត្ត។ អង្គភាពឧក្រិដ្ឋកម្មសាយប័ររបស់នគរបាលជាតិទទួលការរាយការណ៍តាមប្រព័ន្ធអនឡាញ ២៤ម៉ោង សម្រាប់ឧក្រិដ្ឋកម្មសាយប័រ រួមទាំងករណី TFGBV ដែលអាចអាក់សេសបានតាមរយៈតេឡេក្រាម អ៊ីមែល និងខ្សែទូរសព្ទទាន់ហេតុការណ៍។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អវត្តមាននៃច្បាប់ជាក់លាក់លើ TFGBV និងសមត្ថភាពស្ថាប័ននៅមានកម្រិតក្នុងការដោះស្រាយករណីរសើបនៅតែបន្តរារាំងប្រសិទ្ធភាពនៃយន្តការទាំងនេះ។
- ឧបករណ៍ឌីជីថល៖ មូលនិធិសហប្រជាជាតិសម្រាប់ប្រជាជន (UNFPA) សហការជាមួយក្រសួងកិច្ចការនារី បានបង្កើតវេទិកាឌីជីថលចំនួនពីរសម្រាប់អ្នករស់រានមានជីវិតពីអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រ៖ កម្មវិធីឆែតបត់ ដែលអាចអាក់សេសបានតាមរយៈវេទិកាប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយសង្គមយ៉ាងទូលំទូលាយ និងកម្មវិធីស្មាតហ្វូនដែលផ្តល់ព័ត៌មានអំពីអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រ សេវាកម្មគាំទ្រ លេខទូរសព្ទទាន់ហេតុការណ៍ និងផែនទីព្រមទាំងបញ្ជីរាយនាមអ្នកផ្តល់សេវា។ ឧបករណ៍ទាំងនេះបង្ហាញពីការទទួលស្គាល់កាន់តែខ្លាំងឡើងអំពីតម្រូវការនៃប្រព័ន្ធរាយការណ៍ និងការបញ្ជូនបន្តដែលអាចអាក់សេសបានតាមវេទិកាឌីជីថល។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វិសាលភាពរបស់វេទិកាទាំងនេះនៅតែមានកម្រិតដោយសារភាពខុសគ្នានៃអក្ខរកម្មឌីជីថល និងការអាក់សេសប្រើស្មាតហ្វូន ជាពិសេសក្នុងចំណោមស្ត្រី និងក្មេងស្រីនៅតំបន់ជនបទ និងដាច់ស្រយាល។
- យន្តការសង្គមស៊ីវិល៖ អង្គការសង្គមស៊ីវិលផ្តល់នូវការគាំទ្រយ៉ាងសម្បូរបែប និងជាក់លាក់ចំពោះករណី TFGBV។ អង្គការទាំងនោះផ្តល់មជ្ឈមណ្ឌលសម្រាប់ទទួលសេវាដោយផ្ទាល់ ខ្សែទូរសព្ទទាន់ហេតុការណ៍តាមខេត្ត ជំនួយផ្នែកច្បាប់ ការប្រឹក្សាផ្លូវចិត្ត និងជម្រកសង្គ្រោះបន្ទាន់សម្រាប់ស្ត្រី និងក្មេងស្រី។ ខ្សែទូរសព្ទជំនួយកុមារ (១២៨០) ផ្តល់ការគាំទ្រដោយឥតគិតថ្លៃ ២៤ ម៉ោងសម្រាប់កុមារ និងយុវវ័យរហូតដល់អាយុ ២៥ ឆ្នាំ។ ថ្មីៗនេះ គំនិតផ្តួចផ្តើមជាក់លាក់ចំពោះករណី TFGBV បានលេចចេញឡើង រួមមាន កម្មវិធីកត់ត្រាព័ត៌មានពីជនរងគ្រោះ ការបណ្តុះបណ្តាលសុវត្ថិភាពឌីជីថលសម្រាប់សង្គមស៊ីវិល និងវេទិការាយការណ៍តាមប្រព័ន្ធអនឡាញជាក់លាក់។ គំនិតផ្តួចផ្តើម Karpeer Women របស់អង្គការអូឌីស៊ី បង្កើតផ្ទាំងទិន្នន័យអំពើ TFGBV កម្មវិធីកត់ត្រាព័ត៌មានពីជនរងគ្រោះ និងខ្សែទូរសព្ទជំនួយដែលអាចចូលប្រើបានតាមរយៈតេឡេក្រាម និង ស៊ីកណល។ ទន្ទឹមនឹងនេះ កម្មវិធី បញ្ឈប់ការបំពានលើប្រព័ន្ធអនឡាញ (Stop Online Harm) បាននិងកំពុងដំណើរជាការផ្តល់ជំនួយដោយផ្តោតលើជនរងគ្រោះតាមរយៈទម្រង់រាយការណ៍តាមអ៊ីនធឺណិតជាពិសេសសម្រាប់ករណី TFGBV។ ទោះបីជាមានសេវាកម្មជាច្រើនដែលផ្តល់ជូនក៏ដោយ យន្តការសង្គមស៊ីវិលភាគច្រើនបម្រើតែក្រុមប្រជាជនជាក់លាក់ប៉ុណ្ណោះ ដូចជា អ្នកការពារសិទ្ធិមនុស្ស ឬបុគ្គលិកសង្គមស៊ីវិល ដែលកត្តានេះបានរឹតត្បិតដល់លទ្ធភាពទទួលបានសេវាទាំងនេះពីសំណាក់សាធារណជនទូទៅ។
- ការស្រាវជ្រាវ និងការយល់ដឹង៖ អង្គការស្រាវជ្រាវ និងអង្គការមិនមែនរដ្ឋាភិបាលអន្តរជាតិ បានចូលរួមចំណែកក្នុងការកសាងមូលដ្ឋានភស្តុតាង និងការយល់ដឹងជាសាធារណៈលើ TFGBV នៅប្រទេសកម្ពុជា រាប់បញ្ចូលទាំងតាមរយៈការសិក្សាជាមូលដ្ឋានលើ TFGBV ដែលផ្តោតលើអ្នកកាសែតជាស្ត្រី និងអ្នកការពារសិទ្ធិមនុស្ស។ ការសិក្សាទាំងនេះបានពិនិត្យមើលលក្ខណៈ ភាពញឹកញាប់ និងផលប៉ះពាល់នៃការបំពានតាមអនឡាញ ការចែករំលែករូបភាពស្និទ្ធស្នាលដោយគ្មានការព្រមព្រៀងគ្នាលើក្រុមទាំងនេះ។ បន្ថែមពីនេះ គំនិតផ្តួចផ្តើមផ្សេងទៀត រួមមាន ការផ្សព្វផ្សាយសហគមន៍ កម្មវិធីអក្ខរកម្មឌីជីថល និងកម្មវិធីផ្តោតលើកន្លែងធ្វើការសម្រាប់កម្មករកាត់ដេរ និងស្ត្រីចំណាកស្រុក។ ខណៈពេលដែលការចូលរួមចំណែកទាំងនេះមានតម្លៃ មូលដ្ឋានភស្តុតាងទាំងមូលនៅតែមានវិសាលភាពចង្អៀតនៅឡើយ ដោយសារការស្រាវជ្រាវភាគច្រើនផ្តោតលើក្រុមវិជ្ជាជីវៈជាក់លាក់ និងបរិបទទីក្រុង ដែលបន្សល់ទុកនូវគម្លាតយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការយល់ដឹងអំពីភាពរីករាលដាល និងផលប៉ះពាល់កាន់តែទូលំទូលាយនៃ TFGBV នៅតាមសហគមន៍ចម្រុះផ្សេងទៀតទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា។
បើទោះបីជាមានកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងទាំងនេះក៏ដោយ ហេតុការណ៍ជាច្រើននៃ TFGBV នៅតែមិនទាន់ត្រូវបានរាយការណ៍នៅឡើយ ដោយសារតែការរើសអើង ការយល់ដឹងមានកម្រិត និងការខ្វះខាតនូវវិធីសាស្ត្ររាយការណ៍ ហើយការលើកកម្ពស់អក្ខរកម្មឌីជីថល ការកែទម្រង់ច្បាប់ និងការបង្កើតយន្តការរាយការណ៍ឱ្យកាន់តែរឹងមាំ ក្លាយជាវិស័យអាទិភាពចាំបាច់សម្រាប់ពង្រឹង។ សេវាកម្មខ្សែទូរសព្ទទាន់ហេតុការណ៍បច្ចុប្បន្នបានកំណត់វិស័យសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍ រួមមានការកសាងសមត្ថភាពបុគ្គលិកដើម្បីដោះស្រាយករណីអំពើហិង្សាលើយេនឌ័រ និងពង្រឹងប្រព័ន្ធព័ត៌មានវិទ្យាដើម្បីបំពេញតម្រូវការរបស់ជនរងគ្រោះឱ្យកាន់តែប្រសើរឡើង។ លើសពីនេះ យន្តការគាំទ្រភាគច្រើននៅតែមានប្រមូលផ្តុំខ្លាំងនៅរាជធានីភ្នំពេញ និងខេត្តមួយចំនួនតូចនៅឡើយ ខណៈដែលការផ្តល់សេវាគ្របដណ្តប់នៅថ្នាក់ក្រោមជាតិនៅកំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការអភិវឌ្ឍនៅឡើយ។
ជាទូទៅ វិស័យនេះនៅតែបន្តប្រឈមនឹងកម្រិតរិតត្បិត ដោយសារកង្វះការស្រាវជ្រាវទាំងបែបបរិមាណវិស័យ និងបែបគុណវិស័យលើ TFGBV នៅប្រទេសកម្ពុជា។ អវត្តមាននៃទិន្នន័យទ្រង់ទ្រាយធំស្តីពីអត្រានៃការកើតមាន ធ្វើឱ្យមានការលំបាកក្នុងការយល់ដឹងពេញលេញអំពីវិសាលភាពនៃបញ្ហានេះ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ ការស្រាវជ្រាវបែបគុណវិស័យដែលមានស្រាប់នៅមានកម្រិតនៅឡើយ ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យបទពិសោធន៍ដ៏ស្មុគស្មាញរបស់អ្នករស់រានមានជីវិត រួមទាំងវិមាត្រផ្នែកផ្លូវចិត្ត សង្គម និងសេដ្ឋកិច្ចនៃផលប៉ះពាល់ នៅតែមិនទាន់ត្រូវបានកត់ត្រា និងស្វែងយល់បានគ្រប់ជ្រុងជ្រោយនៅឡើយ។
ភាគីពាក់ព័ន្ធដែលធ្វើការលើអំពើហិង្សាទាក់ទងនឹងយេនឌ័រសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យា (TFGBV) នៅប្រទេសកម្ពុជា
ល.រ | ភាគីពាក់ព័ន្ធ | ប្រភេទនៃស្ថាប័ន/អង្គភាព | អ្នកទទួលផលគោលដៅ | របាយការណ៍ និងបណ្តាញគាំទ្រ | គម្រោងពាក់ព័ន្ធ |
ជំនួយផ្នែកច្បាប់ | |||||
១ | អង្គការសម្ព័ន្ធខ្មែរជំរឿន និងការពារសិទ្ធិមនុស្ស (លីកាដូ) | អង្គការសង្គមស៊ីវិល | ស្ត្រី ក្មេងស្រី បុគ្គល LGBTQ+ អ្នកការពារសិទ្ធិមនុស្ស | អញ្ជើញមកដោយផ្ទាល់ ខ្សែទូរសព្ទទាន់ហេតុការណ៍ (០២៣ ៧២៧ ១០២) ការិយាល័យតាមខេត្ត | |
២ | អង្គការកម្ពុជាជួយស្ត្រីមានវិបត្តិ | អង្គការសង្គមស៊ីវិល | ស្ត្រី និងក្មេងស្រីដែលជួបប្រទះនឹងអំពើហិង្សាលើយេនឌ័រ រួមទាំងអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ និងអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ | មជ្ឈមណ្ឌលវិបត្តិ ខ្សែទូរសព្ទទាន់ហេតុការណ៍៖
| |
៣ | សមាគមការពារសិទ្ធិមនុស្ស និងអភិវឌ្ឍន៏នៅកម្ពុជា (អាដហុក) | អង្គការសង្គមស៊ីវិល | ស្ត្រី សកម្មជន អ្នកសារព័ត៌មាន ក្រុមងាយរងគ្រោះ | អញ្ជើញមកដោយផ្ទាល់ ការិយាល័យតាមខេត្ត | |
៤ | អង្គការសម្ព័ន្ធចាប់ដៃ | អង្គការសង្គមស៊ីវិល | ជនរងគ្រោះនៃការជួញដូរ ស្ត្រី និងក្មេងស្រីដែលប្រឈមនឹងហានិភ័យនៃការកេងប្រវ័ញ្ច | ការផ្សព្វផ្សាយសហគមន៍ បណ្តាញបញ្ជូនបន្ត | |
៥ | មជ្ឍមណ្ឌលសិទ្ធិមនុស្សកម្ពុជា | អង្គការសង្គមស៊ីវិល | អ្នកការពារសិទ្ធិមនុស្ស អ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា សកម្មជន និងសហគមន៍ដែលប្រឈមមុខនឹងការរំលោភសិទ្ធិ រួមទាំងការបំពានតាមអនឡាញ។ | ជំនួយផ្នែកច្បាប់ មូលនិធិអ្នកការពារសិទ្ធិមនុស្ស ការរាយការណ៍តាមអ៊ីនធឺណិតតាមរយៈថ្នាលព័ត៏មានសិទ្ធិមនុស្ស Sithi អញ្ជើញមកដោយផ្ទាល់ និងតាមវេទិកាឌីជីថល | គម្រោងទំនោរផ្លូវភេទ និងអត្តសញ្ញាណយេនឌ័រ (SOGI) |
ការគាំទ្រផ្នែកចិត្តសាស្ត្រ និងការប្រឹក្សាយោបល់ | |||||
៦ | អំពីបណ្តាញទូរសព្ទជំនួយកុមារ-ទំនាក់ទំនងបន្ទាន់១២៨០ | អង្គការសង្គមស៊ីវិល | កុមារ និងយុវវ័យអាយុ ០-២៥ ឆ្នាំ | ហៅទូរសព្ទ ឬផ្ញើសារឥតគិតថ្លៃទៅកាន់ 1280 អនឡាញ (childhelplinecambodia.org) | |
៧ | អង្គការកម្ពុជាជួយស្ត្រីមានវិបត្តិ | អង្គការសង្គមស៊ីវិល | ស្ត្រី និងក្មេងស្រីដែលស្ថិតក្នុងវិបត្តិ | មជ្ឈមណ្ឌលវិបត្តិ (cwcc.org.kh) | |
៨ | ក្រសួងកិច្ចការនារី | រដ្ឋាភិបាល | ស្ត្រី និងក្មេងស្រីដែលកំពុងជួបប្រទះនឹងអំពើហិង្សាលើយេនឌ័រគ្រប់ទម្រង់រួមទាំង TFGBV | ខ្សែទូរសព្ទជំនួយ៖
| |
៩ | អង្គការសម្ព័ន្ធចាប់ដៃ | អង្គការសង្គមស៊ីវិល | ជនរងគ្រោះនៃការជួញដូរ ស្ត្រី និងក្មេងស្រីដែលប្រឈមនឹងហានិភ័យនៃការកេងប្រវ័ញ្ច | ការផ្សព្វផ្សាយសហគមន៍ បណ្តាញបញ្ជូនបន្ត | |
ការគាំទ្រផ្នែកបច្ចេកទេស | |||||
១០ | អង្គការទិន្នន័យអំពីការអភិវឌ្ឍ (អូឌីស៊ី) | អង្គការសង្គមស៊ីវិល | ស្ត្រី ក្មេងស្រី និងបុគ្គល LGBTQ+ ដែលជួបប្រទះនឹង TFGBV | ការចងក្រងឯកសារករណី និងផ្តល់ការគាំទ្របច្ចេកទេសតាមរយៈគំនិតផ្តួចផ្តើម Karpeer Women
| ប៉ាណ្ណូបរិធានទិន្នន័យអំពី TFGBV សម្រាប់គំនិតផ្តួចផ្តើម Karpeer Women ឯកសារសម្រាប់អ្នករស់រានមានជីវិត ការបណ្តុះបណ្តាលសុវត្ថិភាពឌីជីថលសម្រាប់សង្គមស៊ីវិលកម្ពុជា (១) (២) យុទ្ធនាការយល់ដឹង; ការគាំទ្របច្ចេកទេសសម្រាប់ការត្រួតពិនិត្យករណី TFGBV និងការផ្តល់សេវាឆ្នាំ ២០២៦ |
១១ | Karpeer | អង្គការសង្គមស៊ីវិល | សមាជិកសង្គមស៊ីវិល អ្នកសារព័ត៌មាន និងសហគមន៍ងាយរងគ្រោះ កំពុងប្រឈមមុខនឹងការគំរាមកំហែងផ្នែកឌីជីថលនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា |
| |
១២ | បញ្ឈប់គ្រោះថ្នាក់តាមអ៊ីនធឺណិត (Stop Online Harm) | អង្គការសង្គមស៊ីវិល | ស្ត្រី និងក្មេងស្រីដែលជួបប្រទះនឹង TFGBV | ការគាំទ្រ និងការបញ្ជូនបន្តដោយផ្ទាល់ដែលផ្តោតលើអ្នករស់រានមានជីវិត ទម្រង់បែបបទអនឡាញសម្រាប់របាយការណ៍៖ https://www.stoponlineharm.org/ | |
១៣ | មជ្ឈមណ្ឌលកម្ពុជាសម្រាប់ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយឯករាជ្យ (CCIM) | អង្គការសង្គមស៊ីវិល | អ្នកសារព័ត៌មាន អ្នកសារព័ត៌មានពលរដ្ឋ បុគ្គលិកប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ និងអ្នកដើរតួសង្គមស៊ីវិលដែលប្រឈមមុខនឹងការគំរាមកំហែងផ្នែកឌីជីថល ភាពពាក់ព័ន្ធដោយប្រយោលចំពោះស្ត្រីដែលជួបប្រទះនឹងអំពើហិង្សាផ្លូវភេទ និងអំពើហិង្សាក្នុងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ និងតួនាទីសាធារណៈ | ការតស៊ូមតិសិទ្ធិឌីជីថល ការបណ្តុះបណ្តាលសុវត្ថិភាពប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ | សមាជិកភាពក្រុមការងារសិទ្ធិឌីជីថល (DRWG) |
១៤ | ស្មាត អាកស៊ីតា | ក្រុមហ៊ុនឯកជន | អ្នកប្រើប្រាស់អ៊ីនធឺណិតចល័តជាទូទៅ ដោយមានជាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងជនរងគ្រោះនៃ TFGBV | យន្តការរាយការណ៍កម្រិតទូរគមនាគមន៍ និងសុវត្ថិភាពបណ្តាញ | ការចូលរួមក្នុងកិច្ចសន្ទនាជាតិស្តីពីសុវត្ថិភាពរបស់យើង (ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥) |
ការឆ្លើយតបពហុវិស័យ / រួមបញ្ចូលគ្នា | |||||
១៥ | អង្គភាពសេវាកម្មច្រកចេញចូលតែមួយ (OSSUs) | រដ្ឋាភិបាល អង្គការសហប្រជាជាតិ | ជនរងគ្រោះនៃអំពើហិង្សាលើយេនឌ័រគ្រប់ទម្រង់ទាំងអស់ រួមទាំង TFGBV | មណ្ឌលសុខភាពខេត្ត និងការិយាល័យកិច្ចការនារី | |
១៦ | មូលនិធិសហប្រជាជាតិសម្រាប់ប្រជាជន (UNFPA) | អង្គការសហប្រជាជាតិ | ស្ត្រី និងក្មេងស្រី ក្រុមជនងាយរងគ្រោះ ជនរងគ្រោះនៃអំពើហិង្សាលើយេនឌ័រ | កម្មវិធីសុវត្ថិភាពលើអំពើរហិង្សាលើយេនឌ័រ បណ្តាញសេវាកម្មតាមខេត្ត | |
១៧ | អង្គការយូនីសេហ្វកម្ពុជា | អង្គការសហប្រជាជាតិ | កុមារ និងក្មេងជំទង់ដែលមានអាយុពី ០-១៨ ឆ្នាំ ជាពិសេសអ្នកដែលជួបប្រទះគ្រោះថ្នាក់តាមអនឡាញ | កម្មវិធីរបស់រដ្ឋាភិបាល និងអង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាល ការសម្របសម្រួល CNCC | ការសិក្សាអំពីគ្រោះថ្នាក់ដែលរំខាន ផែនការសកម្មភាពជាតិស្តីពីការកេងប្រវ័ញ្ចផ្លូវភេទលើកុមារតាមអ៊ីនធឺណិត (OCSEA) |
ឧបករណ៍រាយការណ៍ឌីជីថល និងសុវត្ថិភាព | |||||
១៨ | កម្មវិធីសុវត្ថិភាព GBV សុវត្ថិភាពយើង | រដ្ឋាភិបាល (ក្រសួងកិច្ចការនារី និង UNFPA) | ស្ត្រី និងក្មេងស្រីដែលជួបប្រទះនឹងអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ ឬ TFGBV នៅប្រទេសកម្ពុជា | កម្មវិធីទូរសព្ទ (ចុចដើម្បីចូលទៅកាន់ Google Play) | គំនិតផ្តួចផ្តើមឆ្លើយតបឌីជីថល GBV របស់ក្រសួងកិច្ចការនារី / UNFPA (ឆ្នាំ២០២៤) |
១៩ | អង្គភាពប្រឆាំងបទល្មើសតាមអ៊ីនធឺណិតរបស់នគរបាលជាតិ | រដ្ឋាភិបាល | ជនរងគ្រោះទាំងអស់នៃឧក្រិដ្ឋកម្មតាមអ៊ីនធឺណិត រួមទាំងអ្នករស់រានមានជីវិតពី TFGBV |
| ការអនុវត្តឧក្រិដ្ឋកម្មតាមអ៊ីនធឺណិតជាតិ ការសម្របសម្រួល INTERPOL |
២០ | ខ្សែទូរសព្ទទាន់ហេតុការណ៍ INHOPE / ICMEC | អន្តរជាតិ រដ្ឋាភិបាល | កុមារ និងអនីតិជនដែលរងផលប៉ះពាល់ដោយការរំលោភបំពានផ្លូវភេទតាមអនឡាញ | បណ្តាញទូរសព្ទទាន់ហេតុការណ៍អន្តរជាតិ សម្របសម្រួលជាមួយនគរបាលជាតិ | |
ការសម្របសម្រួល និងគោលនយោបាយ | |||||
២១ | ក្រុមការងារបច្ចេកទេសស្តីពីអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រ (TWG-GBV) | រដ្ឋាភិបាល អ្នកពាក់ព័ន្ធច្រើន | ប្រយោល៖ បង្កើតសេវាកម្ម និងគោលនយោបាយសម្រាប់អ្នករស់រានមានជីវិតពីអំពើហិង្សាយេនឌ័រទាំងអស់ | កិច្ចប្រជុំសម្របសម្រួលថ្នាក់ជាតិ និងថ្នាក់ក្រោមជាតិ | ការសម្របសម្រួល NAPVAW IV; ការកសាងសមត្ថភាព DWG-GBV ថ្នាក់ក្រោមជាតិ របាយការណ៍ផែនទីស្ថាប័នស្តីពីអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រនៅកម្ពុជា (ភាសាអង់គ្លេស) |
២២ | ក្រុមការងារថ្នាក់ស្រុកស្តីពីអំពើហិង្សាលើយេនឌ័រ (DWG-GBVs) | រដ្ឋាភិបាល | ជនរងគ្រោះនៃអំពើហិង្សាលើយេនឌ័រ(GBV) នៅកម្រិតសហគមន៍ និងស្រុក | ការិយាល័យកិច្ចការនារី និងសង្គមកិច្ចថ្នាក់ស្រុក | |
២៣ | ក្រសួងប្រៃសណីយ៍ និងទូរគមនាគមន៍ (MPTC) | រដ្ឋាភិបាល | កុមារ និងអ្នកប្រើប្រាស់អ៊ីនធឺណិតជាទូទៅ | ការចូលរួមផ្នែកបទប្បញ្ញត្តិ និងគោលនយោបាយជាមួយវេទិកាឌីជីថល | |
២៤ | អង្គការសហប្រជាជាតិសម្រាប់ស្ត្រី | អង្គការសហប្រជាជាតិ | អ្នកធ្វើគោលនយោបាយ អ្នកអនុវត្ត ជនរងគ្រោះ និងសាធារណជនទូទៅ | ឃ្លាំងធនធានស្ដីពី TFGBV កិច្ចសន្ទនាជាតិ | |
ការស្រាវជ្រាវ និងការយល់ដឹង | |||||
២៥ | មជ្ឈមណ្ឌលអាស៊ី | អង្គការអន្តរជាតិ | អ្នកអនុវត្ត អ្នកធ្វើគោលនយោបាយ ជនរងគ្រោះ និងសង្គមស៊ីវិល | ការស្រាវជ្រាវ និងរបាយការណ៍ដែលបានបោះពុម្ពផ្សាយ | |
២៦ | អង្គការក្លាហាន | អង្គការសង្គមស៊ីវិល | ស្ត្រី អ្នករស់រានមានជីវិត សាធារណជនទូទៅ អ្នកអប់រំសហគមន៍ | ការផ្សព្វផ្សាយសហគមន៍ ធនធានអប់រំ | នៅពីក្រោយអេក្រង់៖ ការយល់ដឹងអំពីអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រតាមអ៊ីនធឺណិតនៅកម្ពុជា |
២៧ | អង្គការឃែរ កម្ពុជា | អង្គការអន្តរជាតិ | កម្មករកាត់ដេរ ស្ត្រីចំណាកស្រុក ស្ត្រីក្នុងការងារក្រៅផ្លូវការ | កម្មវិធីផ្សព្វផ្សាយការងារ និងសហគមន៍ | |
