Ideathon៖ ផ្សារភ្ជាប់អ្នកជំនាញខាងបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) និងនវានុវត្តន៍
ពួកយើងបានឃើញការប្រកាសពីការប្រកួតប្រជែងបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) សម្រាប់បរិយាបន្នយេនឌ័រ ដោយអង្គការទិន្នន័យអំពីការអភិវឌ្ឍ (អូឌីស៊ី) និងទីភ្នាក់ងារសហប្រតិបត្តិការអាល្លឺម៉ង់ (GIZ) ត្រឹមតែពីរថ្ងៃមុនថ្ងៃផុតកំណត់។ ខ្ញុំមិនប្រាកដថាយើងអាចដាក់ពាក្យទាន់ពេលវេលាដែរឬទេ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកពួកយើងបានសម្រេចចិត្តសាកល្បង ព្រោះយើងគ្មានអ្វីត្រូវខាតបង់នោះទេ។ ដូច្នេះ យើងបានប្រញាប់ប្រញាល់បំពេញពាក្យស្នើសុំនិងធ្វើការដាក់ពាក្យ។ ពួកយើងភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងណាស់ នៅពេលដែលក្រុមយើងបានជាប់ក្នុងវគ្គជម្រុះ។ គ្រានោះ យើងរវល់ខ្លាំងណាស់ជាមួយការងារសាលា។ ការសិក្សាក្នុងថ្នាក់រៀន កិច្ចការផ្ទះ ការប្រឡង អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងកំពុងកើតឡើងក្នុងពេលតែមួយ។ ប៉ុន្តែទោះបីជាមានសម្ពាធទាំងអស់នោះក៏ដោយ ពួកយើងបានសម្រេចចិត្តបន្តទៅមុខទៀត ព្រោះពួកយើងជឿថាRefairមានទំហំធំជាងគម្រោងធម្មតា ហើយវាជាគម្រោងមួយដ៏មានអត្ថន័យសម្រាប់ពួកយើង។
នៅថ្ងៃដំបូងនៃព្រឹត្តិការណ៍នេះ ពួកយើងបានជួបលោក Dixon ដែលជាអ្នកណែនាំរបស់ពួកយើង។ គាត់បានផ្តល់ឱ្យពួកយើងនូវទស្សនៈចម្រុះជាច្រើនទាក់ទងទៅនឹងគម្រោងរបស់យើង និងរបៀបកែលម្អវា។ ជាសំណាងល្អសម្រាប់ពួកយើង គាត់មានបទពិសោធន៍យ៉ាងទូលំទូលាយក្នុងការគ្រប់គ្រងបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) ហើយថែមទាំងបានផ្តល់បាឋកថាអំពីបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) នៅក្នុងរដ្ឋាភិបាល និងបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) សម្រាប់បរិយាបន្នយេនឌ័រក្នុងអំឡុងពេលសន្និសីទនោះផងដែរ។ គាត់ពិតជាអ្នកណែនាំដ៏ល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់ Refair ព្រោះគម្រោងរបស់ពួកយើងស្ថិតនៅចំណុចប្រសព្វនៃគោលនយោបាយ AI និងយុត្តិធម៌។
ដើម្បីរៀបចំសម្រាប់ការធ្វើបទបង្ហាញ ខ្ញុំនិងមិត្តរួមក្រុមបានចំណាយពេលជាច្រើនជាពិសេសនៅពេលយប់ដើម្បីប្រជុំពិភាក្សាគ្នា ទោះបីពួកយើងគេងបានតិចក៏ដោយដើម្បីកែលម្អគំនិត និងក្របខណ្ឌគម្រោងរបស់ពួកយើង។ មានពេលខ្លះយើងចង់បោះបង់ចោល ប៉ុន្តែពួកយើងនៅតែបន្តធ្វើ ហើយបានរំលឹកខ្លួនឯងជានិច្ចថា ពួកយើងកំពុងធ្វើអ្វីមួយដែលអាចធ្វើឱ្យមានផលជះដល់សង្គម។ នៅពេលដែលថ្ងៃធ្វើបទបង្ហាញឈានចូលមកដល់ ពួកយើងមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាំងណាស់។ ខ្ញុំនៅតែចាំថា យើងបានទៅទីតាំងធ្វើបទបង្ហាញមុនពេលកំណត់ដើម្បីហាត់សម និងទន្ទេញចាំស្គ្រីបរបស់យើង។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍តានតឹងខ្លាំងណាស់រហូតដល់ខ្ញុំចេញទៅខាងក្រៅនៅមាត់ទន្លេ ដោយនិយាយឡើងវិញនូវប្រយោគរបស់ខ្ញុំដោយស្ងាត់ៗ។ នៅពេលដល់វេនក្រុមរបស់ពួកយើង ពួកយើងមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនរួចរាល់នៅឡើយទេ។ ភ្លាមៗនោះ អារម្មណ៍ភ័យរបស់យើងកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ប៉ុន្តែយើងបានដើរឡើងលើឆាកដោយមានទំនុកចិត្ត។ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ការធ្វើបទបង្ហាញ ពួកយើងរំពឹងថានឹងមានសំណួរជាច្រើន ពីព្រោះអ្នកផ្ដល់ពិន្ទុបានសួរក្រុមមុនៗច្រើនណាស់។ នៅទីបញ្ចប់ ពួកយើងទទួលបានសំណួរតែមួយប៉ុណ្ណោះ។ ពួកយើងមានការភ្ញាក់ផ្អើល ហើយនិយាយឱ្យត្រង់ទៅ យើងមានការព្រួយបារម្ភ។ នៅពេលដែលអ្នកផ្ដល់ពិន្ទុមិនសួរសំណួរច្រើន មានលទ្ធភាពតែពីរប៉ុណ្ណោះ៖ អ្នកធ្វើបទបង្ហាញយ៉ាងក្បោះក្បាយរហូតដល់គ្មានអ្វីត្រូវសួរ ឬអ្នកធ្វើ បទបង្ហាញមិនបានធ្វើ ល្អគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់អ្នកសួរ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកយើងនៅតែជឿជាក់។ ពួកយើងបានខិតខំអស់ពីសមត្ថភាពហើយ។ នៅពេលនោះ អ្វីដែលពួកយើងអាចធ្វើបានគឺគ្រាន់តែសង្ឃឹមសម្រាប់អ្វីដែលល្អបំផុត។ ខ្ញុំចាំបានថា ខ្ញុំ និង ឡៃម៉េង កំពុងរៀនតាមអ៊ីនធឺណិតក្នុងអំឡុងពេលនោះ ហើយមុយលាងកំពុងតានតឹងខ្លាំងចំពោះកិច្ចការបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) នៅសាលា។ នៅពេលដែលការប្រកាសលទ្ធផល ពួកយើងមិនហ៊ានសូម្បីតែមើលមុខគ្នា។ យើងទាំងបីនាក់គ្រាន់តែនៅស្ងៀមហើយអធិដ្ឋាន។ បន្ទាប់មកយើងបានឮពាក្យថា «Refair»។ អស់រយៈពេលពីរបីវិនាទី ខ្ញុំនៅស្ងៀម។ បន្ទាប់មកខ្ញុំក៏លោតឡើង ហើយនិយាយថា «យើងធ្វើវាបានហើយ។ យើងនឹងទៅប្រទេសសិង្ហបុរី»។
មុនពេលធ្វើដំណើរទស្សនកិច្ចសិក្សាទៅកាន់ប្រទេសសិង្ហបុរី ខ្ញុំរំពឹងថានឹងបានសិក្សាបន្ថែមអំពីរបៀបដែលប្រទេសសិង្ហបុរីធ្វើសមាហរណកម្មលើបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) គោលនយោបាយ និងនវានុវត្តន៍។ ខ្ញុំចង់ឃើញពីរបៀបដែលក្រុមហ៊ុន និងអង្គការពិតប្រាកដធ្វើឱ្យមានតុល្យភាពបច្ចេកវិទ្យាជាមួយនឹងអភិបាលកិច្ចប្រកបដោយបរិយាបន្ន។ ខ្ញុំក៏សង្ឃឹមថានឹងសាកល្បងថាតើ Refair អាចឈរនៅក្នុងការសន្ទនាក្រៅពីប្រទេសកម្ពុជានៅក្នុងបរិយាកាសបច្ចេកវិទ្យាដែលមានការអភិវឌ្ឍ និងមានរចនាសម្ព័ន្ធកាន់តែច្រើនដែរឬទេ។ ក្នុងអំឡុងពេលទស្សនកិច្ចសិក្សានៅប្រទេសសិង្ហបុរី ពួកយើងមានឱកាសរៀននិងបង្ហាញ Refair ដល់ក្រុមហ៊ុន និងអង្គការដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អៗជាច្រើន។ អង្គការនីមួយៗផ្តោតលើផ្នែកផ្សេងៗគ្នា ដែលផ្តល់ឱ្យពួកយើងនូវទស្សនៈ និងមតិកែលម្អផ្សេងៗគ្នាលើគម្រោងរបស់ពួកយើង។ ខ្ញុំទទួលបានចំណេះដឹងជាច្រើនជាពិសេសអំពីរបៀបដែល ICANN ប្រើប្រាស់អ្នកពាក់ព័ន្ធច្រើនក្នុងការបង្កើតគោលនយោបាយ សារៈសំខាន់នៃភាពច្នៃប្រឌិតក្នុងការនិទានរឿងពី Kontinentalist និងរបៀបដែលច្បាប់ធ្វើអន្តរាគមន៍ជាមួយបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) ដើម្បីធានាបាននូវការប្រើប្រាស់ប្រកបដោយការទទួលខុសត្រូវនៃការរីកចម្រើននៃបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) ពី KAS និងAIសិង្ហបុរី។
ក្រោយមក ពួកយើងត្រូវបានអញ្ជើញឱ្យធ្វើបទបង្ហាញអំពី Refair ដល់បុគ្គលិកក្រុមហ៊ុន Fujitsu។ យើងមានឱកាសចែករំលែកនិយាមវាស់វែងយុត្តិធម៌បញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) របស់យើង របៀបដែលបរិបទគោលនយោបាយខុសគ្នានៅទូទាំងប្រទេស និងរបៀបដែលRefairអាចជួយអង្គការនានាកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃភាពលំអៀងមុនពេលដាក់ពង្រាយ។ បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកវិញ ពួកយើងមិនបានឈប់ត្រឹមនេះទេ។ យើងបានកែលម្អ Refair បន្ថែមទៀត ជាពិសេសលើក្របខណ្ឌគោលនយោបាយ ហើយបានចាប់ផ្តើមបញ្ចូលរង្វាស់ដែលអាចវាស់វែងបានកាន់តែច្រើនដើម្បីឱ្យស្របតាមស្តង់ដារសីលធម៌បញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) អន្តរជាតិ ខណៈពេលដែលក៏ធ្វើអោយប្រសើរឡើងនូវប្រព័ន្ធថ្លឹងថ្លែងរបស់យើងដើម្បីគាំទ្រដល់ការវាយតម្លៃការរៀនម៉ាស៊ីនបានកាន់តែប្រសើរ។
សរុបមក Refair កំពុងតែរីកចម្រើន ហើយជំហានបន្ទាប់របស់យើងគឺធ្វើឱ្យវាកាន់តែអាចពង្រីកខ្លួនបាន និងអាចអនុវត្តជាក់ស្តែងសម្រាប់អង្គការនានា។ យើងចង់នាំយកគំនិតនេះមកក្នុងជីវិតពិតដើម្បីចូលរួមចំណែកបន្ថែមទៀតដល់ក្រមសីលធម៌បញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) និងបរិយាបន្នបញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI)។ ដំណើរនេះមិនងាយស្រួលនោះទេ។ និយាយឱ្យត្រង់ទៅ វាពិតជាពិបាកណាស់។ វាពាក់ព័ន្ធនឹងភាពតានតឹង ការសង្ស័យ ការអស់កម្លាំង និងភាពមិនប្រាកដប្រជា។ ជាសំណាងល្អ នៅទីបញ្ចប់ អ្វីៗទាំងអស់ដំណើរការទៅដោយរលូន ហើយពួកយើងពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលពួកយើងកំពុងបង្កើតឡើង។ វាក៏ជាលើកដំបូងដែលខ្ញុំបានរកឃើញអត្ថន័យនៅក្នុងអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើ និងមូលហេតុដែលខ្ញុំចូលទៅក្នុងបច្ចេកវិទ្យាតាំងពីដំបូង។
ជាចុងក្រោយ ខ្ញុំសូមថ្លែងអំណរគុណយ៉ាងជ្រាលជ្រៅចំពោះអង្គការទិន្នន័យអំពីការអភិវឌ្ឍ (អូឌីស៊ី) ទីភ្នាក់ងារសហប្រតិបត្តិការអាល្លឺម៉ង់ (GIZ) និងដៃគូពាក់ព័ន្ធទាំងអស់ ដែលបានរៀបចំកម្មវិធី បញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) សម្រាប់បរិយាបន្នយេនឌ័រ និងបានផ្តល់ឱកាសឱ្យពួកយើងចូលរួមក្នុងដំណើរទស្សនកិច្ចសិក្សាទៅកាន់ប្រទេសសិង្ហបុរី។ បទពិសោធន៍នេះបានបង្កើតទស្សនៈថ្មីៗសម្រាប់ខ្ញុំ និងផ្តល់នូវការយល់ដឹងថ្មីៗទាក់ទងនឹងបញ្ញាសិប្បនិម្មិត និងការធ្វើគោលនយោបាយដើម្បីជំរុញ ReFair ឱ្យកាន់តែប្រសើរឡើង។
ខ្ញុំឈ្មោះ ចាន់ បញ្ញា សព្វថ្ងៃខ្ញុំជានិស្សិតឆ្នាំទី៣ជំនាញបច្ចេកវិទ្យាព័ត៌មាន និងសារគមនាគមន៍ នៅសាកលវិទ្យាល័យអាមេរិកាំងភ្នំពេញ (AUPP) និងជំនាញវិទ្យាសាស្ត្រទិន្នន័យ និងវិភាគនៅវិទ្យាស្ថាន ថាក់ គ្លូប៊ល។ ខ្ញុំជាមនុស្សចង់ដឹងចង់ឃើញខ្លាំងណាស់ ហើយខ្ញុំចូលចិត្តចូលរួមព្រឹត្តិការណ៍បច្ចេកវិទ្យា កម្មវិធីសិក្ខាសាលា និងការប្រកួតប្រជែងនានា។
