ការពង្រឹងភស្តុតាង ការឆ្លើយតប និងកិច្ចសហប្រតិបត្តិការ៖ ការឆ្លុះបញ្ចាំងពីសិក្ខាសាលាផ្ទៀងផ្ទាត់របាយការណ៍ស្តីពីអំពើហិង្សាទាក់ទងនឹងយេនឌ័រសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យា (TFGBV)
នៅថ្ងៃទី៣ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៦ ក្រុមការងារអង្គការទិន្នន័យអំពីការអភិវឌ្ឍ (អូឌីស៊ី) បានរៀបចំសិក្ខាសាលាផ្ទៀងផ្ទាត់របាយការណ៍ ដើម្បីពិនិត្យឡើងវិញ និងពង្រឹងគុណភាពរបាយការណ៍ប្រចាំឆ្នាំរបស់ខ្លួន ក្រោមចំណងជើង «ការគាំទ្រផ្នែកបច្ចេកទេសសម្រាប់ការពិនិត្យមើលករណី និងការផ្តល់សេវាពាក់ព័ន្ធនឹងអំពើហិង្សាទាក់ទងនឹងយេនឌ័រសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យា (TFGBV) ឆ្នាំ២០២៦»។ របាយការណ៍នេះត្រូវបានរៀបចំឡើងក្រោមគម្រោង «ការការពារសិទ្ធិស្ត្រីក្នុងការទទួលបានសុវត្ថិភាពនៅក្នុងលំហឌីជីថល (Digi-Fem)» ដែលសហការអនុវត្តគម្រោងជាមួយអង្គការក្លាហាន តាមរយៈការគាំទ្រពីមូលនិធិអង្គការសហប្រជាជាតិ (UN Trust Fund)។
សិក្ខាសាលានេះបានប្រមូលផ្តុំអ្នកចូលរួមចំនួន ១៨ នាក់ ដែលកំពុងបំពេញការងារក្នុងវិស័យលើកកម្ពស់សមភាពយេនឌ័រ និងការការពារសិទ្ធិស្ត្រី និងសហគមន៍LGBTQIA+។ ក្នុងចំណោមអ្នកចូលរួមទាំងអស់ មានស្ត្រីចំនួន ១៣ នាក់ សមាជិកសហគមន៍ LGBTQIA+ ចំនួន ១ នាក់ និងបុរសចំនួន ៤ នាក់។ តាមរយៈការពិភាក្សាយ៉ាងសកម្ម ការផ្តល់មតិយោបល់ប្រកបដោយស្ថាបនា និងការចែករំលែកបទពិសោធន៍ អ្នកចូលរួមបានផ្តល់នូវធាតុចូលដ៏មានតម្លៃ ដើម្បីពង្រឹងគុណភាព និងខ្លឹមសាររបស់របាយការណ៍។ សិក្ខាសាលានេះបានជំរុញឱ្យមានកិច្ចសហប្រតិបត្តិការប្រកបដោយអត្ថន័យរវាងអ្នកពាក់ព័ន្ធ ហើយបានក្លាយជាឱកាសដ៏មានប្រយោជន៍ និងប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាព ក្នុងការលើកកម្ពស់គុណភាព និងភាពពាក់ព័ន្ធនៃរបាយការណ៍។
បន្ទាប់ពីការធ្វើបទបង្ហាញអំពីសេចក្តីព្រាងរបាយការណ៍ អ្នកចូលរួមត្រូវបានបែងចែកជា ៣ ក្រុម ដើម្បីពិភាក្សា និងឆ្លុះបញ្ចាំងលើសំណួរណែនាំចំនួន ៣។ សំណួរទាំងនោះរួមមាន៖ តើលទ្ធផលនៃរបាយការណ៍ឆ្លុះបញ្ចាំងស្របទៅនឹងបទពិសោធន៍ និងស្ថានភាពដែលពួកគេបានជួបប្រទះក្នុងការងារដែរឬទេ ហើយតើមានចំណុចណាដែលធ្វើឱ្យពួកគេភ្ញាក់ផ្អើល ឬមិនស្របនឹងការយល់ឃើញរបស់ពួកគេ តើគម្លាតសំខាន់ៗរវាងអ្វីដែលបានកត់ត្រានៅក្នុងរបាយការណ៍ និងអ្វីដែលពួកគេជឿថាកំពុងកើតមានជាក់ស្តែងនៅតាមមូលដ្ឋានស្ថិតនៅត្រង់ណា និងតើមានក្រុមប្រជាជន វេទិកាឌីជីថល ឬបរិបទណាខ្លះដែលមិនទាន់ត្រូវបានបញ្ចូលក្នុងរបាយការណ៍នេះ។
ការពិភាក្សាទាំងនេះបានបង្ហាញនូវអនុសាសន៍ជាក់លាក់មួយចំនួនសម្រាប់ពង្រឹងរបាយការណ៍។ អ្នកចូលរួមបានកត់សម្គាល់ថា ការរាយការណ៍នាពេលបច្ចុប្បន្នមានទំនោរមិនបង្ហាញឱ្យច្បាស់អំពីព័ត៌មានរបស់ជនបង្ក ខណៈដែលអត្តសញ្ញាណរបស់ជនរងគ្រោះអាចត្រូវបានតាមដានរកឃើញបានងាយជាងបើប្រៀបធៀបគ្នា ហើយបានឯកភាពថា ភាពមិនស្មើគ្នានេះគួរត្រូវបានកែតម្រូវតាមរយៈការប្រមូលទិន្នន័យដែលបែងចែកតាមយេនឌ័រអំពីជនបង្ក រួមជាមួយទិន្នន័យអំពីជនរងគ្រោះ។ ពួកគេក៏បានកត់សម្គាល់ផងដែរថា យន្តការដែលមានស្រាប់សម្រាប់ការរាយការណ៍ករណីអំពើហិង្សាទាក់ទងនឹងយេនឌ័រសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យា (TFGBV) មិនតែងតែផ្តល់ឱ្យជនរងគ្រោះនូវអារម្មណ៍សុវត្ថិភាពគ្រប់គ្រាន់នោះទេ ដែលអាចធ្វើឱ្យពួកគេស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការបង្ហាញព័ត៌មាន និងកំណត់ភាពពេញលេញនៃទិន្នន័យដែលត្រូវបានប្រមូល។
ដោយផ្អែកលើចំណុចនេះ ក្រុមពិភាក្សាបានសង្កត់ធ្ងន់លើតម្រូវការក្នុងការវិនិយោគលើសកម្មភាពផ្សព្វផ្សាយ ដើម្បីជួយសាធារណជន និងជនរងគ្រោះខ្លួនឯង អាចស្គាល់ និងកំណត់អំពើ TFGBV នៅពេលវាកើតឡើង ដែលជាលក្ខខណ្ឌមុនសម្រាប់ការរាយការណ៍ និងការស្វែងរកការគាំទ្រ។ ជាចុងក្រោយ អ្នកចូលរួមបានផ្តល់យោបល់ថា របាយការណ៍អាចសិក្សាបន្ថែមអំពីអ្នកដែលជនរងគ្រោះកំពុងស្វែងរកជំនួយពីនាពេលបច្ចុប្បន្ន ថាតើជាសេវាកម្មផ្លូវការ បណ្តាញគាំទ្រក្រៅផ្លូវការ ឬមិត្តភក្តិ ដើម្បីយល់កាន់តែច្បាស់អំពីមធ្យោបាយពិតប្រាកដក្នុងការទទួលបានការគាំទ្រ។
ផ្នែកទីពីរគឺជាកិច្ចពិភាក្សាបើកចំហជារួម (plenary discussion) ដែលអ្នកចូលរួមទាំងអស់បានរួមចំណែកជាក្រុមតែមួយ ដោយផ្អែកលើសំណួរចំនួន ៣៖ តើឧបសគ្គសំខាន់ៗអ្វីខ្លះដែលរារាំងកិច្ចសហការប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពរវាងភាគីពាក់ព័ន្ធដែលធ្វើការលើសមភាពយេនឌ័រ សុវត្ថិភាពឌីជីថល និងការបង្ការអំពើហិង្សា ហើយតើឧបសគ្គទាំងនោះអាចត្រូវបានដោះស្រាយដោយរបៀបណា តើក្របខណ្ឌច្បាប់ និងគោលនយោបាយដែលមានស្រាប់ពាក់ព័ន្ធនឹងបទល្មើសតាមប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិត និងអំពើហិង្សាផ្អែកលើយេនឌ័រ (GBV) អាចត្រូវបានអនុវត្តឱ្យមានប្រសិទ្ធភាពជាងមុនដោយរបៀបណា ដើម្បីពង្រឹងការការពារជនរងគ្រោះ លទ្ធភាពទទួលបានសេវាគាំទ្រ និងការទទួលខុសត្រូវរបស់ជនបង្ក និងតើយន្តការ ឬគំរូនៃភាពជាដៃគូបែបណាដែលអាចអនុវត្តបាន ដើម្បីពង្រឹងការសម្របសម្រួលរវាងភាគីពាក់ព័ន្ធជាច្រើន និងធានាឱ្យមានវិធីសាស្ត្រផ្តោតលើជនរងគ្រោះជាស្នូលក្នុងការបង្ការ និងឆ្លើយតបចំពោះអំពើហិង្សាទាក់ទងនឹងយេនឌ័រសម្របសម្រួលដោយបច្ចេកវិទ្យា (TFGBV)។
កិច្ចពិភាក្សារួមបានបង្ហាញនូវអនុសាសន៍ជាច្រើនសម្រាប់ពង្រឹងសកម្មភាពរួម។ អ្នកចូលរួមបានអំពាវនាវឱ្យសង្គមស៊ីវិលពង្រឹងសមត្ថភាពស្រាវជ្រាវបែបគុណភាពរបស់ខ្លួន ដោយបំពេញបន្ថែមលើទិន្នន័យករណីដែលមានស្រាប់តាមបែបបរិមាណ ជាមួយនឹងការយល់ដឹងកាន់តែស៊ីជម្រៅអំពីបរិបទ និងស្ថានភាពជាក់ស្តែង។ ពួកគេក៏បានស្នើឱ្យបង្កើតរចនាសម្ព័ន្ធគាំទ្ររវាងមិត្តរួមការងារ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាការប៉ះទង្គិតផ្លូវចិត្តដោយប្រយោល (secondary trauma) ដែលអ្នកឆ្លើយតបជួរមុខ និងអ្នកធ្វើការលើករណីជួបប្រទះ ដោយសារពួកគេជាញឹកញាប់ត្រូវប្រឈមមុខនឹងសម្ភារៈ ឬខ្លឹមសារដែលបង្កឱ្យមានភាពឈឺចាប់ ដោយគ្មានប្រព័ន្ធគាំទ្រគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ខ្លួនឯង។ អ្នកចូលរួមបានស្នើឱ្យបង្កើតសហគមន៍អនុវត្ត (community of practice) ដែលមានការជួបជុំជាប្រចាំសម្រាប់អ្នកអនុវត្តការងារផ្លាស់ប្តូរបទពិសោធន៍ ផ្តល់ការគាំទ្រគ្នាទៅវិញទៅមក និងស្វែងរកដំណោះស្រាយចំពោះបញ្ហាប្រឈមរួម។ ពួកគេក៏បានស្នើឱ្យមានការសម្របសម្រួលរវាងបណ្តាញផ្លូវការ និងក្រៅផ្លូវការដែលធ្វើការលើ TFGBV ដើម្បីធ្វើឱ្យវឌ្ឍនភាពរួមកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព និងកាត់បន្ថយការធ្វើការងារស្ទួនគ្នា។
នៅផ្នែកស្ថាប័ន អ្នកចូលរួមបានលើកឡើងអំពីសារៈសំខាន់នៃការបណ្តុះបណ្តាលមន្ត្រីរាជការ ជាពិសេសនគរបាលដែលបំពេញតួនាទីប្រឈមមុខជាមួយសាធារណជនប្រចាំថ្ងៃ អំពីការយល់ដឹងផ្នែកយេនឌ័រ ដើម្បីធានាថា ជនរងគ្រោះទទួលបានការទទួលស្វាគមន៍ និងការប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេកាន់តែប្រសើរឡើង នៅពេលពួកគេចេញមុខស្វែងរកជំនួយ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ អ្នកចូលរួមក៏បានសង្កត់ធ្ងន់លើការបន្តការតស៊ូមតិផ្នែកគោលនយោបាយ ដើម្បីឱ្យ TFGBV ត្រូវបានបញ្ចូលយ៉ាងច្បាស់លាស់នៅក្នុងច្បាប់ស្តីពីបទល្មើសតាមប្រព័ន្ធអ៊ីនធឺណិត។ ជាចុងក្រោយ អ្នកចូលរួមបានបញ្ជាក់អំពីតម្រូវការក្នុងការចូលរួមដោយផ្ទាល់ជាមួយវេទិកាឌីជីថល ដូចជា ក្រុមហ៊ុន Meta។ ទោះបីជាពួកគេទទួលស្គាល់ថា ការងារនេះអាចមានភាពលំបាកក៏ដោយ ពួកគេបានឯកភាពថា វាអាចសម្រេចបាន ប្រសិនបើត្រូវបានអនុវត្តជាកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរួមរបស់សហគមន៍ដែលមានការសម្របសម្រួល ជាជាងការអនុវត្តដោយអង្គការតែមួយៗតែប៉ុណ្ណោះ។
សិក្ខាសាលានេះបានរំលឹកឱ្យឃើញថា គ្មានអង្គការតែមួយណាអាចដោះស្រាយបញ្ហា TFGBV បានដោយខ្លួនឯងនោះទេ។ ចាប់ពីទិន្នន័យដែលបែងចែកតាមយេនឌ័រ រហូតដល់បណ្តាញគាំទ្ររវាងមិត្តរួមការងារ និងការចូលរួមជាមួយវេទិកាឌីជីថល ដំណើរឆ្ពោះទៅមុខពឹងផ្អែកលើកិច្ចសហប្រតិបត្តិការបន្តរវាងអង្គការសង្គមស៊ីវិល តួអង្គរដ្ឋាភិបាល និងវេទិកាបច្ចេកវិទ្យា។ អូឌីស៊ី រំពឹងថានឹងបន្តនាំយកថាមពលនៃកិច្ចសហការនេះទៅក្នុងដំណាក់កាលបញ្ចប់របាយការណ៍ និងការងារទូលំទូលាយបន្តទៀត ហើយសូមឱ្យមានការសន្ទនាបន្តជាមួយដៃគូ និងអ្នកអនុវត្តការងារ ដែលមានការប្តេជ្ញាចិត្តក្នុងការរួមចំណែកបង្កើតលំហឌីជីថលដែលមានសុវត្ថិភាពសម្រាប់មនុស្សគ្រប់រូប។
